Prawo rodzinne, małżeńskie i rozwodowe

Ten rozdział pomoże Ci znaleźć, wybrać i opłacić prawnika rodzinnego w Niemczech, a zaczyna się od faktu, który zmienia wszystko inne: niemieckie prawo rozwodowe nie pozwala na samodzielne załatwienie sprawy. Nie ma tu rozwodu „zrób to sam”, rozwodu online ani formularza, który składa się w okienku. Paragraf 114 (1) Gesetz über das Verfahren in Familiensachen (FamFG), ustawy regulującej postępowanie sądów rodzinnych, stanowi, że przed Familiengericht (sądem rodzinnym) i Oberlandesgericht (wyższym sądem krajowym), małżonkowie w sprawach rozwodowych i związanych z nimi sprawach muszą być reprezentowani przez Rechtsanwalt (prawnika z uprawnieniami). Nazywa się to Anwaltszwang, przymusową reprezentacją. Nie jest to porada prawna. Jest to warunek, aby sąd w ogóle Cię wysłuchał.

Ta jedna zasada sprawia, że ​​ten rozdział czyta się inaczej niż pozostałe w tej sekcji. W innych miejscach szczera odpowiedź brzmi często, że możesz sobie z tym poradzić sam lub że wystarczy Ci darmowy doradca. Tutaj nie możesz i nikt nie da rady. W związku z tym pytania praktyczne stają się węższe i bardziej konkretne: ilu prawników możesz sobie pozwolić, jakich prawników wybrać, ile to będzie kosztować i co musisz zrozumieć, zanim wejdziesz do gabinetu, aby licznik nie tykał, gdy uczysz się podstaw.

Reszta tego rozdziału wyjaśnia również więcej z zakresu prawa materialnego niż normalnie omawiany rozdział o znalezieniu prawnika. Jest to celowe. Prawo rodzinne to jedyna dziedzina w tej sekcji, dla której przewodnik nie zawiera osobnego rozdziału poświęconego samemu prawu, a gdzie rozbieżność między oczekiwaniami cudzoziemców a faktycznym brzmieniem prawa niemieckiego jest największa. Największa rozbieżność, czyli kwestia, które prawo kraju ma zastosowanie do rozwodu, jest pomijana w większości poradników, a często decyduje o wyniku sprawy.

Dlaczego prawnik jest obowiązkowy i ile to kosztuje

Paragraf 1564 niemieckiego kodeksu cywilnego (Bürgerliches Gesetzbuch, BGB) stanowi, że małżeństwo może zostać rozwiązane wyłącznie na mocy orzeczenia sądowego, na wniosek jednego lub obojga małżonków, a małżeństwo kończy się z chwilą uprawomocnienia się tego orzeczenia (Rechtskraft). W Niemczech nie ma rozwodów administracyjnych, rozwodów w urzędzie stanu cywilnego ani rozwodów prywatnych. Artykuł 17(3) Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuche (EGBGB, ustawy wprowadzającej niemieckie przepisy kolizyjne) zamyka pozostałe drzwi w jednym zdaniu: małżeństwo może zostać rozwiedzione w Niemczech tylko przez sąd. Zdanie to stosuje się do prawa, któremu podlega dane małżeństwo. Nawet jeśli Twój kraj ojczysty uznaje rozwód religijny lub prywatny, a prawo tego kraju w ogóle okaże się właściwe dla Twojego rozwodu, nadal nie można go przeprowadzić na terytorium Niemiec poza sądem. Konsulat również nie może tego zrobić.

Połączmy paragraf 114(1) FamFG z paragrafem 1564 BGB, a okaże się, że najtańszy możliwy niemiecki rozwód nadal obejmuje jednego prawnika. To jest próg. Wszystko, o czym czytasz tutaj o obniżaniu kosztów rozwodu, tak naprawdę dotyczy utrzymania się na tym progu, a nie jego zejścia, oraz utrzymania Verfahrenswert (wartości przypisywanej przez sąd postępowaniu, która napędza opłaty ustawowe) na tak niskim poziomie, jak pozwalają na to fakty. Nasz rozdział na temat usługi prawne dla ekspatów Wyjaśnia, jak ustawa Rechtsanwaltsvergütungsgesetz (RVG, ustawa regulująca honoraria prawników) przekształca tę wartość w rachunek, co oznacza tytuł Fachanwalt i jak Rechtsschutzversicherung (ubezpieczenie kosztów sądowych) pomaga, a jak nie. Przeczytaj ten artykuł. Należy pamiętać, że sprawy rodzinne należą do dziedzin, w których prawnik może posiadać tytuł Fachanwalt für Familienrecht, a w przypadku rozwodu transgranicznego warto zapytać o ten dokument, a także o doświadczenie w sprawach międzynarodowych.

Rozwód z jednym prawnikiem i ryzyko, którego nikt nie wyjaśnia

Oto fragment, który zaskakuje. Paragraf 114(4) FamFG wymienia sytuacje, w których reprezentacja nie jest wymagana, a trzecią pozycją na tej liście jest zgoda na rozwód, wycofanie pozwu rozwodowego i odwołanie zgody. Mówiąc wprost: tylko małżonek, który składa pozew, potrzebuje prawnika. Drugi małżonek może wyrazić zgodę bez niego. Właśnie dlatego istnieje szeroko reklamowany polubowny rozwód i dlaczego pary rutynowo decydują się na niemiecki rozwód, płacąc za jednego prawnika na siebie.

To legalne, powszechne i często rozsądny wybór. Jednak często jest sprzedawane z fikcją, więc należy jasno powiedzieć: prawnik nie jest neutralnym mediatorem i nie ma czegoś takiego jak prawnik dla pary. Zabraniają tego zasady etyki zawodowej. Prawnik reprezentuje małżonka, który zlecił mu mediację, i ponosi odpowiedzialność wyłącznie wobec tego małżonka. Drugi małżonek nie jest reprezentowany i w dokumentach jest opisany jako wyrażający zgodę, co jest jedyną rzeczą, na którą pozwala mu Sekcja 114(4) Nr. 3.

Dopilnuj tego, a konsekwencje będą konkretne. Małżonek, którego nie reprezentujesz, nie może składać wniosków. Nie może wnieść roszczenia o Zugewinnausgleich ani o alimenty w toku postępowania, ponieważ wniesienie roszczenia wymaga obecności prawnika. Nie może kwestionować danych emerytalnych, które ubezpieczyciele podają sądowi. Nie może się odwołać. Jeśli prawnik reprezentowanego małżonka zauważy coś, co pomaga reprezentowanemu małżonkowi, a szkodzi drugiemu, jest zobowiązany do podjęcia działań. Rozwód z jednym prawnikiem sprawdza się, gdy para rzeczywiście ma niewiele do podziału i wszystko już uzgodniła. Działa źle i po cichu, gdy jeden z małżonków ma znacznie większy majątek, znacznie wyższą emeryturę lub po prostu znacznie lepiej zna język niemiecki. Jeśli jesteś małżonkiem, którego proszą o zgodę, opłacenie godziny niezależnej porady przed podpisaniem umowy to najtańsze ubezpieczenie dostępne w tym rozdziale.

Warto znać pozostałe wyjątki zawarte w § 114(4) FamFG, ponieważ są one niczym drzwi w murze. Nie potrzebujesz adwokata w postępowaniu w sprawie einstweilige Anordnung (postanowienia tymczasowego, trybu doraźnego), ani w przypadku wniosku o Verfahrenskostenhilfe, ani w sprawie o alimenty, w której stronę reprezentuje Jugendamt (urząd ds. młodzieży) jako Beistand, ani w przypadku wniosku o wykonanie Versorgungsausgleich na podstawie § 3(3) Versorgungsausgleichsgesetz. Każdy z nich został wyjaśniony poniżej w odpowiednim miejscu.

Rok przygotowawczy i wyjątek dotyczący trudności, który prawie nigdy nie ma zastosowania

Zgodnie z § 1565(1) BGB małżeństwo może zostać rozwiedzione, gdy nastąpił jego rozpad, co oznacza, że ​​wspólne życie małżonków nie istnieje i nie można oczekiwać jego przywrócenia. W praktyce nie można tego argumentować od podstaw, ponieważ § 1566 BGB przewiduje dwa niewzruszalne domniemania. Jeżeli małżonkowie mieszkają osobno przez rok i oboje złożyli wniosek o rozwód lub pozwany wyrazi na to zgodę, domniemywa się ostatecznie rozpad małżeństwa. Jeżeli mieszkają osobno przez trzy lata, domniemywa się ostatecznie rozpad małżeństwa, niezależnie od oświadczenia drugiego małżonka. Na tym polega cała struktura: rok za porozumieniem stron, trzy lata bez porozumienia. Ten okres oczekiwania to Trennungsjahr, rok separacji.

Życie w separacji nie oznacza tego, co większość ludzi zakłada. Paragraf 1567(1) BGB definiuje to jako brak wspólnoty domowej, gdy jeden z małżonków wyraźnie nie chce jej przywrócić, a drugie zdanie tego podpunktu wyraźnie stanowi, że wspólnota domowa nie istnieje również wtedy, gdy małżonkowie mieszkają osobno w mieszkaniu małżeńskim. Separacja pod jednym dachem jest prawnie możliwa, a biorąc pod uwagę niemieckie czynsze, jest powszechna. Oznacza to oddzielne miejsca do spania, oddzielne finanse, oddzielne zakupy, brak wspólnego gotowania i prania. Paragraf 1567(2) dodaje odrobinę łaski: krótszy okres wspólnego zamieszkania mający na celu pojednanie nie przerywa ani nie zawiesza okresów określonych w paragrafie 1566. Nieudana próba naprawy małżeństwa nie resetuje zegara.

Paragraf 1565(2) BGB wprowadza w błąd. Stanowi on, że w przypadku gdy małżonkowie nie mieszkają osobno od roku, małżeństwo może zostać rozwiedzione tylko wtedy, gdy jego kontynuacja stanowiłaby dla wnioskodawcy unzumutbare Härte (nieuzasadnione trudności) z przyczyn leżących po stronie drugiego małżonka. Przeczytaj to uważnie. Trudności muszą być spowodowane przez drugiego małżonka i muszą sprawiać, że kontynuacja małżeństwa jest nieuzasadniona, a nie jedynie nieprzyjemna lub uciążliwa. Pewność siebie, nieszczęście, posiadanie nowego partnera lub chęć zmiany życia nie są tego przyczyną. Sądy od dziesięcioleci stosują bardzo wąskie zasady tego wyjątku. Załóż, że rok dotyczy Ciebie i planuj w oparciu o niego, ponieważ data rozpoczęcia separacji jest faktem, który będziesz musiał podać, a błędne podanie jej w celu skrócenia czasu oczekiwania to zły pomysł przed sądem, który rozstrzyga wszystkie inne kwestie dotyczące Twoich finansów.

Prawo rozwodowe którego kraju ma do Ciebie zastosowanie

To pytanie jest najważniejsze dla cudzoziemców i zadawane najrzadziej. Niemiecki sąd rozpatrujący Twój rozwód nie stosuje automatycznie prawa niemieckiego. Stosuje prawo, na które wskazują przepisy kolizyjne, a te przepisy są europejskie. Rozporządzeniem jest Rozporządzenie Rady (UE) nr 1259/2010, powszechnie znane jako Rzym III. Artykuł 4 nadaje mu uniwersalne zastosowanie: prawo, które wskazuje, ma zastosowanie niezależnie od tego, czy jest prawem uczestniczącego państwa członkowskiego. Sąd rodzinny w Monachium może i stosuje brazylijskie, indyjskie lub kalifornijskie prawo rozwodowe.

W przypadku braku wyboru, artykuł 8 ustanawia drabinę. Po pierwsze, prawo państwa, w którym małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu w chwili wniesienia sprawy do sądu. W przeciwnym razie, prawo państwa ich ostatniego wspólnego miejsca zwykłego pobytu, pod warunkiem, że pobyt ten zakończył się nie wcześniej niż rok przed wniesieniem sprawy do sądu i jeden z małżonków nadal tam mieszka. W przeciwnym razie, prawo ich wspólnego obywatelstwa w chwili wniesienia sprawy do sądu. W przeciwnym razie, prawo sądu orzekającego. Zwróć uwagę na postanowienie. Miejsce zwykłego pobytu ma pierwszeństwo, a obywatelstwo jest na trzecim miejscu. Dwoje Włochów, którzy mieszkali w Berlinie przez pięć lat, zazwyczaj rozwodzi się zgodnie z prawem niemieckim, a nie włoskim, a Trennungsjahr będzie miał do nich zastosowanie. Ich paszporty nie chronią ich przed tym.

Artykuł 5 pozwala małżonkom wybrać z zamkniętego zbioru: prawo ich zwykłego pobytu w chwili zawarcia umowy, prawo ich ostatniego wspólnego zwykłego pobytu, jeśli jedno z nich nadal tam mieszka, prawo obywatelstwa któregokolwiek z małżonków lub prawo sądu. Ta czwarta opcja ma znaczenie głównie dla osób, które są już w trakcie postępowania. Wymóg formalny to miejsce, gdzie ludzie się potykają. Artykuł 7(1) wymaga formy pisemnej, opatrzonej datą i podpisanej przez oboje, ale artykuł 7(2) pozwala uczestniczącemu państwu członkowskiemu wspólnego zwykłego pobytu małżonków na dodanie wymogów, co zrobiły Niemcy. Artykuł 46e(1) EGBGB ma długość jednego zdania i stanowi, że umowa o wyborze prawa właściwego na mocy Rozporządzenia Rzym III musi być poświadczona notarialnie. Podpisana prywatna umowa między małżonkami mieszkającymi w Niemczech tego nie wymaga. Potrzebny jest notariusz. Artykuł 46e(2) zezwala na dokonanie wyboru najpóźniej do zakończenia rozprawy w pierwszej instancji, po jej zaprotokołowaniu przez sąd.

Artykuł 10 to wentyl bezpieczeństwa, a dla części tej publiczności jest on naprawdę ważny. W przypadku gdy obowiązujące prawo w ogóle nie przewiduje rozwodu lub nie przyznaje jednemu z małżonków równego dostępu do rozwodu ze względu na płeć, stosuje się prawo miejsca siedziby sądu. Sąd niemiecki nie pozostawi cię w związku małżeńskim, ponieważ prawo w twoim kraju nie przewiduje rozwodu, i nie zastosuje przepisu, który pozwala mężowi na rozwód na warunkach, na których żona nie może.

Oto ograniczenie, które burzy schemat myślowy większości ludzi. Artykuł 1(2) Rozporządzenia Rzymskiego III wyklucza z zakresu swojej działalności długą listę kwestii, nawet jeśli pojawiają się one jako kwestie wstępne: zdolność do czynności prawnych, istnienie i ważność małżeństwa, unieważnienie małżeństwa, nazwisko małżonka, skutki majątkowe małżeństwa, odpowiedzialność rodzicielska i alimenty. Rozporządzenie Rzymskie III reguluje wyłącznie kwestie rozwodowe. Zatem prawo rozwiązujące małżeństwo i prawo podziału majątku mogą być dwoma różnymi prawami, ustalonymi przez dwa różne instrumenty prawne w ramach tego samego postępowania. To nie jest przypadek w redakcji; to sposób działania systemu, a kolejne sekcje pokazują, jak on na ciebie wpływa.

Który sąd rozpatrzy sprawę i dlaczego złożenie wniosku jako pierwsze może zadecydować o wyniku

Jurysdykcja wynika z rozporządzenia Rady (UE) 2019/1111, znanego jako Bruksela IIb. Artykuł 3 wymienia podstawy jurysdykcji sądów państwa członkowskiego w sprawach rozwodowych: miejsce stałego pobytu małżonków, ich ostatnie wspólne miejsce stałego pobytu, jeśli jedno z nich nadal tam mieszka, miejsce stałego pobytu pozwanego, miejsce stałego pobytu jednego z małżonków w przypadku wspólnego wniosku, miejsce stałego pobytu wnioskodawcy, jeśli mieszkał tam przez co najmniej rok przed złożeniem wniosku, miejsce stałego pobytu wnioskodawcy, jeśli mieszkał tam przez co najmniej sześć miesięcy i jest obywatelem tego państwa, lub wspólne obywatelstwo obojga małżonków. Przeczytaj tę listę ponownie i zwróć uwagę, czym ona nie jest. Nie jest to hierarchia. Te podstawy są alternatywne, a w małżeństwie transgranicznym kilka z nich jest zazwyczaj spełnianych jednocześnie, w różnych krajach.

Artykuł 20 rozwiązuje kolizję za pomocą zasady czystej szybkości: w przypadku gdy postępowanie między tymi samymi stronami jest wszczynane w różnych państwach członkowskich, sąd, do którego wniesiono pozew później, musi zawiesić postępowanie z urzędu, a po ustaleniu jurysdykcji sądu pierwszego, musi ustąpić na korzyść sądu pierwszego. Zasada „pierwszy na mecie”. Połącz to z rozporządzeniem Rzym III, a problem nabiera kształtu. To, kto pierwszy wniesie pozew, często decyduje o kraju, kraj określa prawo właściwe na mocy artykułu 8, a prawo właściwe może określić, czy przysługuje dożywotnie alimenty, czy emerytury są dzielone, czy nie, oraz jak dzielony jest majątek. Dlatego prawnik rodzinny z doświadczeniem w sprawach transgranicznych będzie chciał z Tobą porozmawiać przed rozstaniem, a nie po nim, i dlaczego sformułowanie „uzgodniliśmy, że załatwimy to polubownie później” może kosztować jednego z małżonków dużo pieniędzy. To niewygodne i prawdziwe.

Alimenty ponownie podlegają odrębnemu instrumentowi: rozporządzeniu Rady (WE) nr 4/2009. Artykuł 3 przyznaje jurysdykcję alternatywną sądom miejsca zwykłego pobytu pozwanego, miejsca zwykłego pobytu wierzyciela lub sądowi, przed którym toczy się postępowanie o ustalenie statusu, w przypadku gdy alimenty są powiązane z nimi. Artykuł 15 przenosi kwestię prawa właściwego do Protokołu haskiego z 2007 roku o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych. Odpowiedzialność rodzicielska natomiast opiera się na artykule 7 Rozporządzenia Bruksela IIb, który wskazuje na miejsce zwykłego pobytu dziecka. Cztery pytania, cztery instrumenty, cztery możliwe odpowiedzi. Żaden szablon tego nie uwzględnia i to właśnie dlatego rozwód z elementem zagranicznym wymaga prawnika specjalizującego się w elementach zagranicznych, a nie po prostu najbliższego prawnika rodzinnego z wolnym terminem.

Twój majątek małżeński prawdopodobnie nie jest taki, jak myślisz

Wśród anglojęzycznych par w Niemczech najpowszechniejszym nieporozumieniem jest to, że małżeństwo ustanawia tu wspólność majątkową. Tak jednak nie jest. Paragraf 1363(1) BGB umieszcza małżonków w Güterstand (małżeńskim ustroju majątkowym) Zugewinngemeinschaft, chyba że uzgodnią inaczej w Ehevertrag (umowie małżeńskiej). Paragraf 1363(2) precyzuje, co to oznacza, i to wprost: majątek każdego z małżonków nie staje się wspólną własnością, dotyczy to również majątku nabytego po ślubie. Nic nie jest łączone. Zamiast tego Zugewinn, czyli zysk osiągnięty przez każdego z małżonków w trakcie małżeństwa, zostaje wyrównany po ustaniu ustroju. Małżonek, który uzyskał więcej, jest winien drugiemu roszczenie pieniężne w wysokości połowy różnicy. Nikt nie staje się współwłaścicielem czegokolwiek.

Ehevertrag może to zmienić, ustanawiając rozdzielność majątkową (Gütertrennung) lub zmodyfikowaną umowę o rozdzielności majątkowej (Zugewinngemeinschaft), a także może dotyczyć alimentów i, w pewnych granicach, podziału emerytury. Wymaga to notariusza. Nie jest to oznaką braku zaufania i nie jest przeznaczone tylko dla osób zamożnych; dla par z majątkiem w dwóch krajach, działalnością gospodarczą jednego z małżonków lub spodziewanym spadkiem za granicą jest to powszechne narzędzie. Sądy unieważniają postanowienia, które są „sittenwidrig”, rażąco jednostronne w sposób naruszający dobre obyczaje, więc Ehevertrag podpisany pod presją tydzień przed ślubem nie jest bezpieczną przystanią, jaką ludzie sobie wyobrażają.

Następnie element zagraniczny znów gryzie i to jest pułapka. Które prawo reguluje Twój majątek małżeński, nie jest ustalane przez Rzym III, który wyraźnie go wyklucza, ale przez Rozporządzenie Rady (UE) 2016/1103. Artykuł 26 (1) stanowi, że w przypadku braku wyboru, ustrój majątkowy podlega prawu państwa pierwszego wspólnego zwykłego pobytu małżonków po zawarciu związku małżeńskiego. Pierwszy. Nie aktualny. Ten czynnik łączący jest ustalony na początku małżeństwa i nie zmienia się wraz z nim. Tak więc para, która zawarła związek małżeński i mieszkała swój pierwszy rok w kraju X, a następnie przeprowadziła się do Niemiec, może się rozwieść na podstawie prawa niemieckiego, ponieważ artykuł 8 Rzymu III bierze pod uwagę miejsce zamieszkania w momencie wniesienia sprawy do sądu, podczas gdy ich ustrój majątkowy pozostaje regulowany przez prawo kraju X, ponieważ artykuł 26 rozporządzenia 2016/1103 bierze pod uwagę miejsce pierwszego zamieszkania. Oba są poprawne jednocześnie. Dwa ważne ograniczenia: artykuł 69 (3) stosuje przepisy prawa właściwego wyłącznie do małżonków, którzy zawarli związek małżeński lub wybrali prawo właściwe po 29 stycznia 2019 r., zatem wcześniejsze małżeństwo podlega starszym niemieckim normom kolizyjnym, które prawnik będzie musiał przeanalizować; a rozporządzenie wiąże wyłącznie państwa członkowskie uczestniczące w tej wzmocnionej współpracy. Żadne z tych ograniczeń nie jest kwestią domysłów.

Versorgungsausgleich, podział emerytur, który szokuje zagraniczne pary

Niemieckie prawo rozwodowe dzieli emerytury. Paragraf 1(1) Versorgungsausgleichsgesetz (VersAusglG, ustawy o wyrównaniu emerytur) stanowi, że części uprawnień emerytalnych nabytych w trakcie małżeństwa, Ehezeitanteile, są dzielone po połowie między rozwiedzionych małżonków. Nie chodzi o całkowitą emeryturę, tylko o tę, która została zgromadzona w trakcie małżeństwa, ale o wszystko, co zostało zgromadzone w trakcie małżeństwa. Emerytura ustawowa, emerytura urzędnicza, emerytura zakładowa, prywatne emerytury typu Riester i Rürup – wszystko to po obu stronach, każde uprawnienie dzielone oddzielnie, a nie kompensowane w jednej wypłacie.

Dwa punkty mechaniczne są powiązane z pieniędzmi. Paragraf 3(1) VersAusglG definiuje Ehezeit jako rozpoczynający się pierwszego dnia miesiąca, w którym zawarto małżeństwo, a kończący się ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego doręczenie pozwu o rozwód. Data doręczenia jest zatem datą finansową, a nie formalnością. Paragraf 137(2) FamFG czyni Versorgungsausgleich Folgesache (sprawą następczą), którą sąd rozpatruje łącznie z rozwodem, wyraźnie bez konieczności składania przez kogokolwiek wniosku. Istnieje jeden zawór bezpieczeństwa: Paragraf 3(3) VersAusglG stanowi, że w przypadku gdy Ehezeit wynosił do trzech lat, podział następuje wyłącznie na wniosek, a Paragraf 114(4) nr. 7 FamFG stanowi, że do złożenia tego wniosku nie jest potrzebny prawnik.

W przypadku pary zagranicznej sytuacja ponownie się zmienia i tutaj popularne podsumowanie jest po prostu błędne. Reguluje to artykuł 17(4) EGBGB. Versorgungsausgleich podlega prawu właściwemu dla rozwodu na mocy Rozporządzenia Rzym III i jest przeprowadzane tylko wtedy, gdy zgodnie z Rozporządzeniem Rzym III ma zastosowanie prawo niemieckie, a prawo jednego z państw, którego małżonkowie są obywatelami w danym momencie, w ogóle zna tę instytucję. Wiele systemów prawnych nie zna tej instytucji. W przypadku niespełnienia tego warunku podział nie jest automatyczny: jest przeprowadzany zgodnie z prawem niemieckim tylko na wniosek jednego z małżonków, tylko wtedy, gdy jeden z nich nabył prawo do emerytury u krajowego niemieckiego ubezpieczyciela w trakcie trwania małżeństwa i tylko w zakresie, w jakim nie jest to sprzeczne z Billigkeit (zasadą słuszności) w świetle sytuacji ekonomicznej obojga małżonków w całym związku małżeńskim. Zatem w przypadku dwojga cudzoziemców w Niemczech podział emerytur może być automatyczny, uznaniowy lub nieobecny, w zależności od ich obywatelstwa i skutków Rozporządzenia Rzym III.

Zagraniczne uprawnienia emerytalne otrzymują osobną odpowiedź. Paragraf 19(2) nr 4 VersAusglG stanowi, że prawo przysługujące zagranicznemu, międzypaństwowemu lub ponadpaństwowemu podmiotowi wypłacającemu emeryturę nie jest ausgleichsreif, czyli nie nadaje się do wyrównania, co zgodnie z paragrafem 19(1) oznacza, że ​​w ogóle nie podlega podziałowi w momencie rozwodu. Sąd niemiecki nie może nakazać amerykańskiemu lub indyjskiemu funduszowi emerytalnemu podziału konta. Paragraf 19(4) zachowuje roszczenia po rozwodzie na podstawie paragrafów 20–26 VersAusglG, więc wartość jest dochodzona później, między małżonkami, a nie w momencie rozwodu. Paragraf 19(3) zawiera również korektę słuszności, której wiele osób nie dostrzega: jeżeli jeden z małżonków posiada takie zagraniczne prawa, sąd może również odmówić podziału niemieckich praw drugiego małżonka w momencie rozwodu, o ile podział tych praw byłby dla niego nierozliczalny. Innymi słowy, małżonek otrzymujący niemiecką emeryturę nie jest automatycznie pozbawiony połowy jej, podczas gdy zagraniczna emerytura pozostaje nienaruszona. Jeśli ktoś z Was ma prawo do emerytury za granicą, jest to temat dla specjalisty, a nie dla kalkulatora.

Alimenty i bezpłatna droga, o której większość obcokrajowców nigdy nie słyszała

Alimenty na dziecko, Kindesunterhalt, oblicza się w Niemczech za pomocą tabeli, a nie argumentu. § 1612a BGB przyznaje małoletniemu dziecku mieszkającemu osobno od rodzica roszczenie wyrażone jako procent Mindestunterhalt (minimalnego świadczenia alimentacyjnego), które śledzi minimalną kwotę wolną od podatku dla dziecka i wzrasta w trzech przedziałach wiekowych: 87% do szóstego roku życia dziecka, 100% od siódmego do dwunastego roku życia i 117% od trzynastego roku życia. § 1612a(4) nakazuje ministerstwu ustalanie kwoty bazowej w drodze rozporządzenia co dwa lata. Dokumentem roboczym, z którego wszyscy faktycznie korzystają, jest Stół z Düsseldorfu, wydawany przez Oberlandesgericht Düsseldorf, który zestawia dochód netto rodzica płacącego składki i liczbę osób na utrzymaniu w miesięcznych kwotach. Jest on wznawiany na początku każdego roku, a obecna edycja weszła w życie 1 stycznia 2026 r. Korzystaj z linku, a nie z jakichkolwiek liczb podanych w przewodniku, w tym z tego, ponieważ każda drukowana wartość traci ważność po dwunastu miesiącach.

A teraz część warta uwagi tego rozdziału. Paragraf 1712(1) BGB stanowi, że na pisemny wniosek rodzica Jugendamt staje się Beistand (opiekunem) dziecka, wykonując dwa zadania: ustalenie ojcostwa oraz dochodzenie i egzekwowanie roszczeń alimentacyjnych. Jest to Beistandschaft. Jest bezpłatny. Nie jest uzależniony od dochodów, nie zależy od obywatelstwa i jest usługą, a nie działalnością charytatywną. Jugendamt obliczy wysokość roszczenia, uzyska od drugiego rodzica oświadczenie o dochodach, uzyska kwotę zarejestrowaną w wykonalnym Urkunde i wyegzekwuje ją. Paragraf 1713(1) określa, kto może złożyć wniosek: rodzic sprawujący wyłączną opiekę w tym celu lub, w przypadku opieki wspólnej, rodzic, pod którego opieką (Obhut) znajduje się dziecko. Ten podparagraf stanowi również, że wniosku nie można złożyć za pośrednictwem przedstawiciela, więc należy go złożyć samemu, a paragraf 1712(2) pozwala ograniczyć go do jednego z dwóch zadań.

Beistandschaft nawiązuje do Anwaltszwang w sposób, który łatwo przeoczyć, a który jest naprawdę cenny. Paragraf 114(4) nr 2 FamFG znosi wymóg obowiązkowej reprezentacji w sprawach alimentacyjnych dla strony reprezentowanej przez Jugendamt jako Beistand. Zatem w tej dziedzinie prawa rodzinnego, w której rodzic zagraniczny jest najbardziej narażony na wykluczenie, istnieje bezpłatna, państwowa droga, która również znosi wymóg obecności prawnika. Nie dotyczy ona rozwodu, majątku ani emerytur i działa w imieniu dziecka, a nie w imieniu własnym, ale w przypadku samych alimentów często wystarcza. Nasz rozdział poświęcony świadczenia dla dzieci i rodzin obejmuje Kindergeld, Elterngeld i Unterhaltsvorschuss, czyli zaliczkę państwową wypłacaną w przypadku, gdy drugi rodzic nie płaci, co różni się od samych alimentów i warto o tym wiedzieć, zanim będzie potrzebna.

Sorgerecht i Umgangsrecht to nie to samo prawo

Angielski dzieli się zarówno na kwestie opieki, jak i dostępu, co powoduje prawdziwe zamieszanie. Sorgerecht to elterliche Sorge, odpowiedzialność rodzicielska: uprawnienie do podejmowania decyzji dotyczących dziecka, w tym miejsca zamieszkania, edukacji, leczenia i paszportów. Umgangsrecht to prawo do kontaktów. Są oni oddzieleni i jedno nie wynika z drugiego. Rozwód w Niemczech nie kończy wspólnej odpowiedzialności rodzicielskiej. Po prostu trwa ona, chyba że ktoś złoży wniosek o jej zmianę. Paragraf 1671(1) BGB pozwala każdemu z rodziców, w przypadku gdy rodzice sprawujący wspólną odpowiedzialność mieszkają osobno, w sposób nietrwały, ubiegać się o przeniesienie na niego wyłącznej odpowiedzialności lub jej części, a wniosek musi zostać uwzględniony za zgodą drugiego rodzica, chyba że dziecko ma czternaście lat lub więcej i sprzeciwia się temu lub gdy przeniesienie najlepiej służy dobru dziecka. Czternastolatek ma prawo weta w przypadku przeniesienia za zgodą. To zaskakuje ludzi.

Paragraf 1684 BGB definiuje kontakty z drugiej strony, a sposób ich ujęcia ma znaczenie. Paragraf 1 stanowi, że dziecko ma prawo do kontaktów z każdym z rodziców i że każdy z nich jest zarówno uprawniony, jak i zobowiązany do kontaktów. Jest to prawo dziecka i obowiązek rodzicielski. Paragraf 2 nakłada Wohlverhaltenspflicht: każdy z rodziców musi powstrzymać się od wszystkiego, co osłabia relacje dziecka z drugim rodzicem. Paragraf 3 pozwala sądowi regulować kontakty, a w przypadku uporczywego lub powtarzającego się poważnego naruszenia tego obowiązku, powołać Umgangspflegera, który umożliwi kontakty na czas określony. Paragraf 4 zezwala na ograniczenie lub wykluczenie kontaktów tylko w takim zakresie, w jakim wymaga tego dobro dziecka, a długotrwałe lub stałe wykluczenie tylko wtedy, gdy dobro dziecka byłoby w inny sposób zagrożone. Odcięcie drugiego rodzica jest tutaj bardzo trudne, a obmawianie go jest czynnikiem, który sąd bierze pod uwagę na twoją niekorzyść.

Z punktu widzenia procedury należy zauważyć, że zgodnie z art. 137(3) FamFG sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej i kontaktów stają się częścią pakietu rozwodowego tylko wtedy, gdy małżonek złoży wniosek o ich uwzględnienie, a sąd może odmówić ich uwzględnienia ze względu na dobro dziecka. W przeciwnym razie sprawy są rozpatrywane jako osobne postępowanie, zgodnie z własnym harmonogramem. Jest to zazwyczaj korzystniejsze dla dziecka i oznacza, że ​​Jugendamt jest automatycznie angażowany, oferując mediację przed złożeniem jakiegokolwiek pozwu.

Rozwód i pozwolenie na pobyt

Jeśli Twoje prawo do pobytu w Niemczech wynika z małżeństwa, ten paragraf należy przeczytać dwukrotnie. Paragraf 31 ustawy o pobycie (AufenthG) ustanawia eigenständiges Aufenthaltsrecht, czyli niezależne prawo pobytu dla małżonka. Zgodnie z paragrafem 31(1) nr 1, po zakończeniu wspólnego pożycia małżeńskiego, zezwolenie na pobyt małżonka zostaje przedłużone na rok jako prawo niezależne od celu łączenia rodzin, pod warunkiem, że wspólne pożycie małżeńskie trwało legalnie w Niemczech przez co najmniej trzy lata. Trzy lata, legalnie i w Niemczech. Czas spędzony za granicą jako małżeństwo nie jest wliczany do tego okresu. Paragraf 31(1a) łagodzi tę sytuację w przypadku małżonka posiadacza Niebieskiej Karty UE: wymóg uznaje się za spełniony, jeśli wspólne pożycie trwało legalnie przez co najmniej dwa lata w Niemczech i co najmniej rok wcześniej w innym państwie członkowskim UE.

Paragraf 31(2) to przepis dotyczący trudności i jest on bardziej ochronny niż jego reputacja. Trzyletni wymóg jest uchylony w zakresie niezbędnym do uniknięcia „besondere Härte” (szczególnych trudności), a ustawa wymienia przypadki: gdy małżeństwo jest nieważne lub unieważnione z powodu niepełnoletności małżonka w tym czasie; gdy obowiązek opuszczenia Niemiec grozi poważnym naruszeniem chronionych interesów małżonka; lub gdy pozostawanie we wspólnym pożyciu małżeńskim jest nieuzasadnione. W tym ostatnim przypadku ustawa jest jednoznaczna i należy to wyrazić wprost, a nie parafrazować: szczególne trudności należy założyć w szczególności, gdy małżonek jest ofiarą przemocy domowej. Dobro dziecka żyjącego we wspólnocie rodzinnej z małżonkiem również należy do chronionych interesów. Jeśli znajdujesz się w takiej sytuacji, nie wybierasz między swoim bezpieczeństwem a pozwoleniem na pobyt, cokolwiek by ci nie mówiono, i jest to pilna kwestia prawna, a nie kwestia wyczekiwania.

Dwie kolejne kwestie. Artykuł 31(4) stanowi, że pobieranie świadczeń na podstawie SGB II lub SGB XII samo w sobie nie uniemożliwia przedłużenia, co eliminuje lęk, który utrzymuje ludzi w trudnej sytuacji. Świadczenie na podstawie SGB II nazywa się obecnie Grundsicherung, zgodnie z reformą, która weszła w życie 1 lipca 2026 r., a ustawa odnosi się do ustawy, a nie do nazwy świadczenia. Istnieje ograniczenie: artykuł 31(2) pozwala na odmowę przedłużenia, aby zapobiec nadużyciom, w przypadku gdy małżonek jest w sposób zawiniony zależny od tych świadczeń. Artykuł 31(3) oferuje lepsze rozwiązanie, gdy małżonek zagraniczny posiada Niederlassungserlaubnis i utrzymuje Cię z własnych środków. Interakcja między rozwodem a zezwoleniem na pobyt to jedna z niewielu sytuacji, w których możesz potrzebować zarówno prawnika rodzinnego, jak i prawnika imigracyjnego, lub takiego, który faktycznie zajmuje się obydwoma; nasz rozdział poświęcony pomoc w zakresie imigracji i wiz wyjaśnia, jak sprawdzić te uprawnienia i jakie są terminy, gdy decyzja jest niekorzystna.

Jeśli już rozwiodłeś się za granicą

Rozwód zagraniczny nie jest automatycznie skuteczny w Niemczech. § 107(1) FamFG stanowi, że orzeczenia wydane za granicą o unieważnieniu lub rozwiązaniu małżeństwa, a także o ustaleniu jego istnienia, są uznawane tylko wtedy, gdy Landesjustizverwaltung (krajowy organ wymiaru sprawiedliwości) stwierdzi, że spełnione są warunki uznania. Dopóki to się nie stanie, w oczach niemieckich władz nadal pozostaje się w związku małżeńskim. Praktyczne konsekwencje czekają Standesamt (urząd stanu cywilnego) przy próbie ponownego zawarcia małżeństwa, a czasami także Ausländerbehörde lub urząd skarbowy. Ludzie dowiadują się o tym w najgorszym możliwym momencie.

Istnieje jeden istotny wyjątek w drugim zdaniu art. 107(1), który zwalnia wiele osób: w przypadku gdy orzeczenie zostało wydane przez sąd lub organ państwa, którego obywatelami byli oboje małżonkowie w chwili wydania orzeczenia, uznanie nie zależy w ogóle od ustalenia. Dwoje obywateli tureckich rozwiedzionych przez sąd turecki, podczas gdy oboje byli obywatelami tureckimi, nie potrzebuje tej procedury. Jeśli jeden z małżonków posiadał w tym czasie inne obywatelstwo, musi. Art. 107(2) ustala właściwość Justizverwaltung kraju związkowego, w którym małżonek ma stałe miejsce zamieszkania; w przeciwnym razie kraju związkowego, w którym ma zostać zawarte nowe małżeństwo; a w przeciwnym razie Berlina. Art. 107(3) pozwala rządom krajów związkowych delegować to zadanie prezesom Oberlandesgerichte, i kilka z nich to zrobiło, dlatego wnioski z Nadrenii Północnej-Westfalii rozpatruje OLG Düsseldorf. Paragraf 107(4) pozwala każdemu posiadającemu uzasadniony interes prawny na złożenie wniosku, a paragrafy 107(5) i (6) kierują odmowę lub decyzję, której nie akceptuje drugi małżonek, do Sądu Krajowego (Oberlandesgericht). Jest to jedna z nielicznych spraw rodzinnych, w których postępowanie ma charakter administracyjny, a nie sądowy, a prawnik jest przydatny, ale nie jest obowiązkowy. Należy rozpocząć postępowanie na długo przed uzyskaniem wyniku, ponieważ trwa to miesiące.

Kiedy dziecko jest zabierane za granicę

Najtrudniejszym przypadkiem w tej dziedzinie jest uprowadzenie dziecka za granicę, a tutaj traktuje się go jako kwestię szybkiego znalezienia odpowiedniego prawnika, ponieważ właśnie tym jest. Dokumentem jest Konwencja haska z 1980 roku dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę. Jej cel jest wąski i często źle rozumiany: decyduje ona o miejscu rozpatrzenia kwestii opieki, nakazując niezwłoczny powrót dziecka do państwa stałego pobytu. Nie decyduje jednak, kto powinien sprawować opiekę.

Paragraf 3(1) Międzynarodowej Ustawy o Prawach Rodzinnych (IntFamRVG) wyznacza Bundesamt für Justiz jako niemiecki Centralny Urząd Sprawiedliwości (Zentrale Behörde) na mocy Konwencji o uprowadzeniach, a także Konwencji haskiej o ochronie dzieci i artykułu 76 Rozporządzenia Bruksela IIb. To właśnie tam rozpoczyna się proces składania wniosku, a jego złożenie jest bezpłatne. Paragraf 12(1) IntFamRVG robi następnie coś, o czym warto wiedzieć przed zatrudnieniem kogokolwiek: koncentruje te sprawy, więc Familiengericht, mający siedzibę w Oberlandesgericht, rozstrzyga w imieniu całego okręgu OLG, a Familiengericht Pankow rozstrzyga w imieniu okręgu Kammergericht. Twój lokalny sąd rodzinny nie będzie się tym zajmował. Prawnik, który nigdy nie występował przed jednym z tych skoncentrowanych sądów, nie jest prawnikiem w tej sprawie.

Kwestią, która ratuje rodziny przed ruiną, jest kwestia prewencji. Jeśli oboje rodzice posiadają władzę rodzicielską, zabranie dziecka do innego kraju bez zgody drugiego może samo w sobie stanowić bezprawne uprowadzenie, a intencja nie ma znaczenia. Powrót do domu z dziećmi do rodziców po bolesnym rozstaniu z kraju, do którego przeprowadziłeś się z powodu małżonka, to jeden z najczęstszych przypadków, w których przeciętny obywatel staje się stroną pozwaną w postępowaniu haskim. Zasięgnij porady przed zarezerwowaniem lotu, a nie po wylądowaniu. Artykuł 114(4) nr 1 FamFG oznacza, że ​​nie potrzebujesz prawnika do uzyskania nakazu tymczasowego, ale nie jest to miejsce na oszczędzanie pieniędzy.

Ile tak naprawdę kosztuje rozwód i kto płaci

Rozdział 3641 wyjaśnia mechanizm RVG, więc ta sekcja omawia tylko różnice w sądzie rodzinnym, a różnice są znaczne. Nasz rozdział poświęcony usługi prawne dla ekspatów W § 91 Zivilprozessordnung określono ogólną niemiecką zasadę „płaci przegrany”. Zasada ta nie ma zastosowania do rozwodu. § 150(1) FamFG stanowi, że w przypadku orzeczenia rozwodu koszty rozwodu i koszty spraw następczych są rozliczane na poczet kosztów sądowych. Każdy z małżonków ponosi koszty swojego adwokata, a koszty sądowe są dzielone. Nikt nie wygrywa z kosztami. Dlatego kwestia jednego adwokata jest kwestią finansową, a nie kwestią etykiety: koszt drugiego adwokata to koszt, którego nigdy nie odzyskasz, a honorarium pierwszego adwokata również nie podlega zwrotowi.

Dwie poprawki. Paragraf 150(2) stanowi, że w przypadku oddalenia lub wycofania pozwu o rozwód, wnioskodawca ponosi koszty rozwodu i jego następstw, zatem przedwczesne złożenie pozwu, przed upływem roku separacji, wiąże się z kosztami. Paragraf 150(4) z kolei pozwala sądowi na redystrybucję kosztów według własnego uznania, w przypadku gdy domyślny podział byłby niesprawiedliwy, i stanowi, że powinien on co do zasady uwzględniać porozumienie w sprawie kosztów zawarte przez małżonków.

Drugim czynnikiem kosztotwórczym są czynniki strukturalne. Paragraf 137(1) FamFG ustanawia Verbund: rozwód i jego następstwa są rozpatrywane i rozstrzygane łącznie. Paragraf 137(2) wymienia elementy pakietu, w tym podział emerytury, alimenty, mieszkanie i dobra domowe małżonków oraz sprawy majątkowe małżeńskie, jeśli zostaną podniesione najpóźniej na dwa tygodnie przed rozprawą w pierwszej instancji. Każda z tych kwestii powoduje wzrost Verfahrenswert, a opłata jest uzależniona od wartości. Rozwód bez obciążeń jest tani według niemieckich standardów. Rozwód z majątkiem, alimentami i spornym podziałem emerytury nie jest tani, a Verbund oznacza również dłuższy czas, ponieważ sąd orzeka rozwód dopiero po rozstrzygnięciu pozostałych kwestii. Jeśli nie możesz zapłacić, sąd rodzinny nazywa pomoc prawną Verfahrenskostenhilfe, a nie Prozesskostenhilfe, a paragraf 114(4) nr 5 FamFG oznacza, że ​​nie potrzebujesz prawnika, aby się o nią ubiegać. Nasz rozdział poświęcony pomoc prawna i usługi pro bono wyjaśnia test środków, zasady dotyczące rat i pułapkę polegającą na tym, że pomoc prawna nie pokrywa kosztów drugiej strony, co ma tutaj znacznie mniejsze znaczenie właśnie ze względu na paragraf 150(1).

Jedna darmowa wskazówka dotycząca dokumentów. Paragraf 133(1) FamFG stanowi, że wniosek musi zawierać imiona, daty urodzenia i miejsce stałego zamieszkania wspólnych małoletnich dzieci, informację, czy uzgodniono opiekę nad dzieckiem, kontakty, alimenty, alimenty małżeńskie, mieszkanie małżeńskie i dobra gospodarstwa domowego, a także informacje o toczących się innych postępowaniach rodzinnych dotyczących obojga małżonków. Paragraf 133(2) stanowi, że należy załączyć akt małżeństwa i akty urodzenia dzieci. Należy je zgromadzić przed pierwszym spotkaniem. Jeśli Twoje akty są zagraniczne, zapytaj na tym spotkaniu, czy potrzebne jest tłumaczenie przysięgłe i apostille, ponieważ zazwyczaj są potrzebne i ich uzyskanie zajmuje kilka tygodni.

Narzędzia do papierkowej roboty i ich uczciwe ograniczenia

Zacznij od tego, czego nie da się zrobić żadnym narzędziem. Paragraf 114(1) FamFG nakłada obowiązek korzystania z usług prawnika, więc nic w tym paragrafie nie stanowi alternatywy dla adwokata w przypadku rozwodu; w najlepszym razie pozwala on na lepsze przygotowanie i poświęcenie mniej czasu na definicje. Istnieje również ograniczenie prawne, o którym warto wspomnieć: ustawa Rechtsdienstleistungsgesetz (RDG) ogranicza, kto może świadczyć usługi prawne w Niemczech, a oprogramowanie oferujące indywidualne porady prawne napotykałoby na nie. Prawo rodzinne to również najgorszy obszar dla szablonu, ponieważ wynik zależy od faktów i obowiązującego prawa, a dokument, który pasuje do niemieckiej pary, może być szkodliwy dla pary z obcokrajowcem.

Mając to na uwadze, Werkzeu.ge, platforma narzędziowa oparta na przeglądarce, stworzona przez Cryon UG, firmę stojącą za WeLiveIn.de, posiada kategorię Lebenslagen, która obejmuje dokładnie ten obszar. Kompleks Unterhalts-Rechner jest bezpłatny z darmowym kontem i działa w zakresie alimentów na dziecko w ramach Düsseldorfer Tabelle, alimentów z tytułu separacji i alimentów po ślubie, w tym Selbstbehalt (minimalnego świadczenia chronionego płatnika) oraz w przypadku niedoboru. Śledzenie roku treningowego liczy rok 1566 od daty separacji i wyjaśnia, kiedy wyjątek z powodu trudności może go skrócić. Zugewinnausgleich-Rechner ustala aktywa początkowe w stosunku do aktywów końcowych i pokazuje wynikające z tego roszczenie. Versorgungsausgleich-Erklärer wyjaśnia Halbteilungsgrundsatz i oblicza Ehezeit. Ehevertrag-Erklärer porównuje ustroje majątkowe i szacuje wysokość honorarium notarialnego. Sorgerecht-Erklärer Przeprowadza przez zakres odpowiedzialności i kontaktów. Tych pięciu znajduje się na poziomie Plus, który jest płatny; zobacz aktualne ceny a nie jakąkolwiek kwotę podaną gdzie indziej, ponieważ cena wersji beta jest tymczasowa. W wersji darmowej wyświetlane są reklamy, a platforma jest w fazie beta do 30 listopada 2026 r., z własnymi warunkami ostrzegającymi, że narzędzia mogą być niekompletne. Warunki te wyraźnie stwierdzają również, że nie stanowią porady prawnej, co w tym rozdziale jest zdaniem rozstrzygającym, a nie drobnym drukiem.

Najważniejszym zastrzeżeniem jest to, którego narzędzia same nie zgłaszają, więc przeczytaj je tutaj. Każdy z powyższych kalkulatorów zakłada, że ​​w Twojej sytuacji ma zastosowanie prawo niemieckie. W przypadku pary zagranicznej jest to właśnie pytanie, na które nie ma jeszcze odpowiedzi. Wartość Zugewinnausgleich ma sens tylko wtedy, gdy Rozporządzenie 2016/1103 wskazuje na niemieckie prawo majątkowe, co w przypadku pary, której pierwszy wspólny dom po ślubie znajdował się gdzie indziej, może nie mieć znaczenia. Szacunek Versorgungsausgleich ma sens tylko wtedy, gdy spełniony jest warunek art. 17 ust. 4 EGBGB i nie może on modelować zagranicznej emerytury, którą § 19 ust. 2 nr 4 VersAusglG całkowicie wyklucza z rozwodu. Wartość alimentów jest zgodna z Düsseldorfer Tabelle, podczas gdy Protokół haski z 2007 roku może wskazywać na prawo innego kraju. Potraktuj wyniki jako sposób na zrozumienie słownictwa i dotarcie na pierwsze spotkanie z sensownymi pytaniami, a nie jako swoje stanowisko. Oddzielnie, Formuła ramowa jest darmowy bez konieczności zakładania konta i zawiera oficjalne formularze federalne, stanowe i miejskie wraz z informacjami o źródle i dacie pobrania, co jest przydatne w przypadku wniosku o Beistandschaft oraz wniosku o uznanie w ramach Sekcji 107 FamFG. Przygotowuje formularze; nie składa żadnych dokumentów w żadnym urzędzie i nie jest zintegrowany z sądem.

Co zrobic nastepnie

Jeśli rozważasz separację i w Twoim małżeństwie występuje element zagraniczny, zwłaszcza jeśli któreś z Was nie jest Niemcem, zawarłeś związek małżeński za granicą lub jeśli któreś z Was posiada majątek lub prawa emerytalne poza granicami Niemiec, umów się na spotkanie z prawnikiem Fachanwalt für Familienrecht, który zajmuje się sprawami międzynarodowymi, i umów się na nie przed separacją, a nie po niej. Podczas tego spotkania zadaj sobie przede wszystkim dwa pytania: które prawo będzie miało zastosowanie do naszego rozwodu oraz które prawo reguluje nasz majątek. Jeśli prawnik nie sięgnie od razu po rozporządzenie Rzym III i rozporządzenie 2016/1103, poszukaj innego prawnika. Pierwsza konsultacja ma ustawowy limit opłat dla konsumentów, co wyjaśnia rozdział 3641, więc jest to ograniczony wydatek z nieograniczonym zyskiem.

Przed tym spotkaniem zrób trzy rzeczy. Zapisz dokładną datę rozpoczęcia lub rozpoczęcia separacji, ponieważ rozpoczyna ona bieg terminu przewidzianego w paragrafie 1566 i ustala koniec okresu przedawnienia zgodnie z paragrafem 3(1) VersAusglG. Zbierz swój akt małżeństwa, akty urodzenia dzieci oraz listę wszystkich uprawnień emerytalnych przysługujących któremukolwiek z was na świecie, w tym tych, które uważasz za nieistotne. Sprawdź również, czy wcześniejszy zagraniczny rozwód któregokolwiek z małżonków został uznany zgodnie z paragrafem 107 FamFG, ponieważ jeśli nie, obecne małżeństwo może być niepewne.

Jeśli problemem są alimenty i nic więcej, udaj się do Jugendamt i złóż pisemny wniosek o Beistandschaft na podstawie § 1712 BGB, zanim komukolwiek zapłacisz. Jest on bezpłatny, dostępny dla wszystkich bez względu na obywatelstwo, a na podstawie § 114(4) nr 2 FamFG znosi on wymóg obecności adwokata w postępowaniu alimentacyjnym. Jeśli pieniądze stanowią przeszkodę w samym rozwodzie, złóż wniosek o Verfahrenskostenhilfe, który możesz uzyskać bez adwokata na podstawie § 114(4) nr 5 FamFG. A jeśli pozostajesz w związku małżeńskim, ponieważ uważasz, że opuszczenie go kosztowałoby Cię utratę pozwolenia na pobyt, przeczytaj ponownie § 31(2) AufenthG i zasięgnij porady w tym tygodniu, ponieważ wyjątek dotyczący trudnej sytuacji istnieje właśnie dla takiej sytuacji i wyraźnie określa przemoc domową.