Pchle targi i sklepy z używaną odzieżą

Kupowanie rzeczy używanych w Niemczech jest naprawdę opłacalne. Rynki są duże, asortyment bogaty, a ceny mebli, rowerów, narzędzi, książek i ubrań są znacznie niższe niż ceny nowych. To nie zakupy przyciągają osoby, które przyjechały ze Stanów Zjednoczonych lub Wielkiej Brytanii. To, co dzieje się później, przyciąga je. Na pchlich targach i w większości sklepów z używanymi rzeczami zazwyczaj kupuje się od osoby prywatnej, a nie od sklepu, a ten fakt pozbawia nas niemal wszystkich praw konsumenta, do których jesteśmy przyzwyczajeni. Ten rozdział wyjaśnia, gdzie szukać, jak rozpoznać, od kogo się kupuje, jaką ochronę zachować, a z czego zrezygnować, jak sprzedawać własne rzeczy, nie stając się przez to nieświadomie firmą, oraz jak unikać konkretnych oszustw, które atakują nowicjuszy w internecie.

Jedna linia, która decyduje o wszystkim

Niemieckie prawo konsumenckie nie chroni Cię tylko dlatego, że jesteś konsumentem. Chroni Cię, ponieważ drugą stroną jest przedsiębiorca. Obie definicje znajdują się w § 13 i § 14 BGB: Verbraucher to osoba fizyczna działająca poza jakąkolwiek działalnością gospodarczą lub zawodową, a Unternehmer to osoba lub spółka działająca w ramach działalności gospodarczej lub samozatrudnienia. Ochrona konsumentów jest wiążąca dla Unternehmer. Nie mówi nic o osobie prywatnej.

Zatem gdy obie strony transakcji są osobami prywatnymi, cały mechanizm ochronny po prostu nie istnieje. Nie ma Widerrufsrecht, czternastodniowego prawa do odstąpienia od umowy. Nie ma ochrony przed wyłączeniem odpowiedzialności. W praktyce nie ma Gewährleistung, ustawowej odpowiedzialności za wady, ponieważ prywatny sprzedawca ma prawo całkowicie z niej zrezygnować i zasadniczo każdy to robi. W momencie wydania gotówki na stoisku Flohmarkt transakcja jest ostateczna. Jeśli lampa nie działa po powrocie do domu, to jest to Twoja lampa. Nic w tym złego i nikt Cię nie oszukał. Tak stanowi prawo.

Dwie rzeczy, które zaskakują ludzi, następują. Po pierwsze, ta sama zepsuta lampa kupiona w sklepie byłaby oczywistym roszczeniem, więc tożsamość osoby, od której dokonano zakupu, ma większe znaczenie niż sama wada. Po drugie, brak prawa do zwrotu nie ma nic wspólnego z towarami używanymi. Nie ma prawa do zwrotu w przypadku zakupów osobistych, nowych czy używanych, na pchlim targu ani w domu towarowym. Prawo do czternastu dni to prawo przysługujące przy sprzedaży na odległość; istnieje, ponieważ nie można było obejrzeć towaru przed zakupem. Samo stanie przed przedmiotem jest traktowane jako wystarczająca kontrola. Nasz rozdział na temat przepisy dotyczące ochrony konsumentów przedstawia te ramy w całości i warto je przeczytać przed pierwszą wizytą na rynku, ponieważ wszystko, co znajdziesz poniżej, jest ich konsekwencją.

Odróżnienie sprzedawcy prywatnego od handlarza

Ponieważ całe pytanie sprowadza się do tego, kto sprzedaje, umiejętność czytania stoisk jest najprzydatniejszą umiejętnością na niemieckim pchlim targu. Te dwa rodzaje stoją obok siebie na tym samym targu i na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie.

Prywatny sprzedawca opróżnia gospodarstwo domowe. Towar jest niespójny: maszyna do pieczenia chleba, ubrania dziecięce, pudełko z kablami, trzy wazony, buty narciarskie. Jest po jednym egzemplarzu każdej rzeczy. Ceny są zgadywane, często wypisane na taśmie malarskiej, a sprzedawca podaje numer, zamiast sprawdzać listę. Często siedzą na składanym krześle, wyglądając na lekko znudzonych, bo są tu raz, a nie co tydzień. Przyjmują tylko gotówkę i nie mogą wystawić paragonu, bo nie mają książeczki paragonów.

Gewerblicher Händler, handlowiec komercyjny, wygląda jak mały sklepik rozpakowany na stole. Asortyment ma określony motyw: tylko winyl, tylko narzędzia, tylko militaria, tylko vintage denim, a także dostępne są wielokrotności i rozmiary. Są wydrukowane metki cenowe lub cennik. Często znajduje się tam czytnik kart, prawdziwa kasa, nazwa firmy na markizie lub furgonetce, a czasem wydrukowany paragon. Powtarzalność jest zawsze oczywista: zapytaj, czy będą tu w przyszłym tygodniu. Handlarz ma swoją ofertę i harmonogram. Większe rynki dzielą te dwa obszary na różne strefy, a strona internetowa rynku zazwyczaj podaje, która sekcja jest która.

Różnica jest warta prawdziwe pieniądze. Kup ten sam zepsuty gramofon z prywatnego stoiska i nie masz żadnych roszczeń. Kup go od sprzedawcy obok, a otrzymasz pełną gwarancję, ponieważ jest on podmiotem gospodarczym zgodnie z § 14, a prawo wiąże go dokładnie tak samo, jak dom towarowy. To nie jest kwestia formalna i sprzedawcy o tym wiedzą, dlatego niektórzy z nich wolą, żebyś myślał o nich jako o „zwykłym sprzedawcy na targu”. Jeśli sprzedawca ma nazwę firmy, czytnik kart i czterdzieści egzemplarzy tego samego przedmiotu, jest firmą, jakkolwiek się nazywa.

Co właściwie robi „Gekauft wie gesehen”.

Na odręcznie pisanych szyldach na targowiskach i na dole niemal każdego prywatnego ogłoszenia online znajdziesz ustaloną formułę: „Privatverkauf, keine Garantie, keine Rücknahme” lub starszą „gekauft wie gesehen”, czyli kupowane na żywo. Większość ludzi, zarówno Niemców, jak i obcokrajowców, wierzy, że to sformułowanie to magiczne zaklęcie, które znosi wszelką odpowiedzialność. Warto wiedzieć, co tak naprawdę oznacza każda z tych części, ponieważ popularna wersja jest błędna w obu kierunkach.

„Keine Garantie” jest praktycznie bez znaczenia. Gwarancja to dobrowolna obietnica, którą sprzedawca składa niezależnie od prawa. Osoba prywatna nigdy by jej nie złożyła, więc odmowa jej złożenia niczego nie zmienia. Brzmi imponująco i nic nie daje.

„Gekauft wie gesehen” znaczy mniej, niż ludzie sądzą. Samo w sobie, sądy interpretują je jako wyłączenie odpowiedzialności jedynie za wady, które przeciętny kupujący zauważyłby podczas rzetelnej inspekcji, bez udziału eksperta. Obejmuje ono rysę, którą można było dostrzec, i ubytek, który można było dostrzec. Nie obejmuje ono wady ukrytej, tzw. versteckter Mangel, której nie dałoby się wykryć nawet przy normalnym spojrzeniu. Sprzedawca, który chce prawdziwie całkowitego wyłączenia, musi to zaznaczyć, używając sformułowania w rodzaju „unter Ausschluss jeglicher Gewährleistung”, wyłączającego wszelką odpowiedzialność za wady. W przypadku dwóch osób fizycznych takie całkowite wyłączenie jest całkowicie zgodne z prawem, a po jego spisaniu i tak miało być niczym: niczym.

A potem jest jeszcze próg, którego nie da się przekroczyć żadną formułą. § 444 BGB stanowi, że sprzedawca nie może powoływać się na żadne wyłączenie lub ograniczenie praw kupującego, jeśli oszukańczo zataił wadę, arglistig verschwiegen, lub jeśli udzielił gwarancji jakości towaru. Arglist oznacza, że ​​wiedział i milczał lub odpowiedział na bezpośrednie pytanie kłamstwem. Sprzedawca prywatny, który wie, że silnik jest zepsuty, pisze „gekauft wie gesehen” i twierdzi, że nic nie zrobił, nie chroniąc się w ogóle. Wyłączenie upada. Ma to największe znaczenie w przypadku większych zakupów prywatnych, używanych samochodów lub motocykli, gdzie warto zadawać bezpośrednie, konkretne, dające się odpowiedzieć pytania i zapamiętywać odpowiedzi, ponieważ kłamstwo w odpowiedzi na bezpośrednie pytanie to właśnie cel § 444.

Bądź jednak realistą w kwestii egzekwowania. § 444 to realne prawo i warto je znać. Jest on również praktycznie bezużyteczny w przypadku nieznajomego na targu, który ukradł twoje dwadzieścia euro w gotówce, którego nazwiska nie znasz i którego nigdy więcej nie zobaczysz. Prawo obowiązuje, ale pozwany nie. Potraktuj § 444 jako coś, co pomaga ci w sprzedaży prywatnej, gdzie znasz sprzedającego i masz jego dane na piśmie, a zakup na rynku gotówkowym traktuj jako ostateczny w praktyce, niezależnie od tego, co technicznie dopuszcza prawo. Nasz rozdział poświęcony gwarancje i zwroty produktów szczegółowo opisuje mechanizm Gewährleistung, w tym sposób rozpatrywania roszczeń, gdy już takie roszczenie wystąpi.

Kiedy prywatny sprzedawca przestaje być prywatny

Istnieje granica, którą ludzie przekraczają nie zdając sobie z tego sprawy, a działa ona w obie strony: może zmienić osobę sprzedającą ci produkt w przedsiębiorcę z obowiązkami, a to samo może zrobić z tobą.

Nic w tym, że nazywasz siebie osobą prywatną, nie czyni cię osobą prywatną. BGH definiuje działalność komercyjną jako każdą niezależną, ciągłą działalność prowadzoną z zamiarem osiągnięcia zysku i wykraczającą poza sferę prywatną. Sądy stosują tę zasadę do sprzedawców internetowych od dwóch dekad, a schemat jest spójny. Oceniają one czas trwania i intensywność sprzedaży, wysiłek organizacyjny, który za nią stoi, to, czy towary zostały zakupione specjalnie w celu dalszej sprzedaży, czy asortyment obejmuje nowe towary, ile ofert jest jednocześnie wystawionych, wolumen sprzedaży i liczbę otrzymanych ocen. Zgłoszone przypadki dają wyobrażenie o skali: BGH potraktował 91 sprzedaży w ciągu pięciu tygodni jako działalność komercyjną; Landgericht Hanau uznał 25 sprzedaży w ciągu dwóch miesięcy za wystarczającą, aby towary zostały zakupione w celu dalszej odsprzedaży; Landgericht Köln zaklasyfikował sprzedawcę, który wystawił 77 ofert jednocześnie i otrzymał 125 ocen w ciągu roku, jako działalność komercyjną.

Zauważ, że te liczby się ze sobą nie zgadzają, i o to właśnie chodzi. Nie ma progu. Żadna liczba sprzedaży nie jest bezpieczną przystanią, a każdy, kto mówi, że magiczna liczba to 30 lub 40, pomylił to z czymś innym. Kryteria są jakościowe, a kupowanie rzeczy w celu ich odsprzedaży to czynnik, który przyciąga najwięcej, ponieważ zamienia opróżnianie strychu w handel.

Dla Ciebie jako kupującego to czasami dobra wiadomość. Sprzedawca, który jest prawnie Unternehmerem, jest Ci winien Gewährleistung, niezależnie od tego, czy przyznał się do tego statusu, czy nie, a rubryka „Privatverkauf” na dole jego oferty nie uratuje go, jeśli jego faktyczne zachowanie czyni go przedsiębiorcą. Dla Ciebie jako sprzedającego jest to ostrzeżenie, a konsekwencje nie ograniczają się tylko do podatków. Sprzedawca, który zmienił klasyfikację, jest zobowiązany do pełnego pakietu dla przedsiębiorczych: Gewerbeanmeldung, Impressum, poprawnego Widerrufsbelehrung i Gewährleistung dla wszystkiego, co sprzedał. Popełnienie błędu skutkuje Abmahnung, czyli formalnym listem ostrzegawczym od konkurencji lub stowarzyszenia, który wiąże się z kosztami. W Niemczech to prawdziwy przemysł chałupniczy, a prywatni sprzedawcy, którzy po cichu przekształcili się w sklepy, są jego ulubionym celem.

Gdzie naprawdę się udać: Pchle targi i alternatywy

Świat towarów używanych nie jest tu jednolity, a miejsca sprzedaży różnią się od siebie pod względem tego, co ma największe znaczenie, a mianowicie tego, czy sprzedawca jest przedsiębiorcą.

Flohmarkt lub Trödelmarkt to klasyka: targ na świeżym powietrzu, głównie prywatni sprzedawcy, gotówka, targowanie się, odbywający się w weekend. Trödel oznacza z grubsza rupiecie, a Trödelmarkt to zazwyczaj bardziej chaotyczna, mniej wyselekcjonowana wersja tego samego pomysłu. To tutaj znajdziesz meble, rowery, sprzęt kuchenny i płyty w najniższych cenach i z najmniejszą ochroną. Targi odbywają się często w niedziele, co jest naprawdę przydatne w kraju, w którym sklepy są zamknięte, ale nie należy tego przeceniać. Zwolnienie nie jest automatyczne. Targ, który został formalnie oznaczony na podstawie § 69 GewO, jako Marktfestsetzung, bierze swoje godziny otwarcia z tego oznaczenia, a nie z Ladenschlussgesetz, i to właśnie pozwala mu handlować w niedzielę. To, czy działalność w niedzielę jest w ogóle dozwolona, ​​jest weryfikowane w oparciu o ustawę o zakazie handlu w poszczególnych krajach związkowych w momencie przyznawania oznaczenia, dlatego też różni się to w zależności od kraju związkowego i targowiska, a czysto prywatny pchli targ nie może zostać w ogóle oznaczony. W praktyce: targowiska niedzielne są normalne i legalne, jeśli są prawidłowo zorganizowane, ale same zasady dotyczące zamykania targowisk w niedzielę pozostają niezmienione, o czym mowa w naszym rozdziale. porady dotyczące zakupów spożywczych obejmuje również pytanie dotyczące płatności gotówką czy kartą.

Sozialkaufhaus to socjalny dom towarowy, zazwyczaj prowadzony przez organizację charytatywną lub gminny projekt zatrudnienia, sprzedający bardzo tanio przekazane meble i artykuły gospodarstwa domowego. Kleiderkammer to odpowiednik sklepu odzieżowego, często prowadzony przez DRK, Niemiecki Czerwony Krzyż. Należy sprawdzić dostęp do niego i nie ma żadnych ogólnokrajowych przepisów: niektóre wymagają Berechtigungsschein, vouchera uprawniającego do zakupu lub innego dowodu niskich dochodów; wiele jest dostępnych dla każdego; a niektóre są otwarte dla wszystkich, ale bezpłatne lub tańsze towary są dostępne dla osób, które mogą okazać Bedürftigkeitsnachweis, dowód potrzeby. Zależy to wyłącznie od organizacji i sposobu jej finansowania. Sprawdź stronę internetową lub zadzwoń przed wizytą, a jeśli nie jesteś w potrzebie, pamiętaj, że w tych, w których obowiązuje kryterium dochodowe, konkurujesz o towary z osobami, które są w potrzebie.

Sklepy charytatywne w ścisłym tego słowa znaczeniu, sklepy Oxfam oraz sklepy prowadzone przez DRK, Caritas i Diakonie, są najbliższe modelowi brytyjskiemu czy amerykańskiemu: stałe ceny, brak targowania się, otwartość dla wszystkich, brak dowodów na cokolwiek, a dochód finansuje działalność organizacji. Ceny są wyższe niż w Sozialkaufhaus, a sortowanie jest lepsze. To są firmy w sensie prawnym, więc otrzymujesz swoją Gewährleistung.

Sklep z używanymi rzeczami to starannie wyselekcjonowany sklep komercyjny, zazwyczaj z odzieżą, często vintage lub designerską. Ponieważ jest to sklep z odzieżą używaną, ma on pełną pozycję ustawową i właśnie tutaj jeden konkretny przepis ma swoje zastosowanie. Zgodnie z § 476(2) BGB przedsiębiorca sprzedający towary używane może skrócić termin przedawnienia roszczeń z tytułu wad do jednego roku, ale tylko wtedy, gdy spełnione są dwa warunki: zostałeś wyraźnie poinformowany o skróceniu przed złożeniem oświadczenia umownego oraz skrócenie zostało wyraźnie i oddzielnie uzgodnione w umowie. Rok to okres minimalny, a nie punkt wyjścia do negocjacji. Nie można go skrócić ani z niego zrezygnować. Sklep z używanymi rzeczami, który wywiesza przy kasie tabliczkę „gekauft wie gesehen”, niczego nie osiąga, ponieważ § 476(1) zabrania przedsiębiorcy wykluczenia Gewährleistung wobec konsumenta, zanim wada zostanie zgłoszona. Tabliczka jest ozdobą. Twoje prawa pozostają nienaruszone.

Kilo-Läden sprzedają odzież na wagę, co brzmi jak chwyt marketingowy, a tak naprawdę jest to model sortowania: towar jest niesortowany luzem, cena za kilogram jest stała, a praca należy do Ciebie. To sklepy komercyjne, więc obowiązują powyższe zasady, choć realistycznie nikt nie będzie się ubiegał o zwrot kosztów za koszulkę za dwa euro.

Kupowanie używanych rzeczy online

Większość zakupów z drugiej ręki w Niemczech odbywa się teraz za pomocą telefonu, a platformy sortują je według tego samego kryterium: prywatne kontra komercyjne.

Kleinanzeigen to gigant, a nazwa warta jest wyjaśnienia, ponieważ połowa internetu nadal korzysta ze starej nazwy. Do 16 maja 2023 roku marka eBay została usunięta, a strona stała się po prostu Kleinanzeigen at kleinanzeigen.de. Nie była to wówczas zmiana właściciela, lecz formalne uporządkowanie: Adevinta, norweska grupa marketplace, kupiła dział ogłoszeń eBay w 2020 roku pod warunkiem, że nazwa eBay zostanie usunięta do czerwca 2024 roku. Konta, historia czatów, oceny i funkcje płatności pozostały bez zmian. To domyślne miejsce do kupowania mebli, rowerów i sprzętu AGD lokalnie, a w przeważającej mierze sprzedają tu prywatni sprzedawcy, co oznacza, że ​​jest to terytorium w przeważającej mierze pozbawione ochrony.

Vinted to platforma odzieżowa, oparta na aplikacji, z wbudowaną ochroną kupującego, opłacaną przez kupującego jako prowizja doliczona do ceny. Momox i jego sklep Medimops działają w przeciwnym kierunku: to firma, która kupuje książki, media i ubrania po ustalonej cenie i je odsprzedaje. Ten kierunek ma znaczenie prawne. Sprzedając w Momox, jesteś sprzedawcą prywatnym, a kupując w Medimops, kupujesz od firmy i masz swoją gwarancję (Gewährleistung), co jest rzadkością w świecie second-handów.

Następnie mamy warstwę chodnika. W wielu dzielnicach ludzie zostawiają użyteczne przedmioty na zewnątrz z tabliczką z napisem „Zu verschenken” (do oddania) lub w pudełku oznaczonym tym samym. To jedna z autentycznie pięknych rzeczy w niemieckich miastach, a do tego jest to legalne: właściciel celowo zrzekł się własności i zamierza pozwolić każdemu zabrać przedmiot. Weź go, jest twój i właśnie po to jest tabliczka. Sperrmüll to zupełnie inna sprawa, która zasługuje na osobny rozdział, ponieważ większość porad w języku angielskim jest błędna.

Rozdział dotyczący bezpieczeństwa Kleinanzeigen

To właśnie w takich sytuacjach cudzoziemcy dają się nabrać, a oszustwa są na tyle schematyczne, że wiedza o czterech oszustwach niweluje większość ryzyka.

Najważniejsza rzecz, ponad wszystko inne w tym rozdziale: nigdy nie płać przez PayPal „Geld an Freunde und Familie”, czyli pieniędzy znajomym i rodzinie. Ta opcja nie obejmuje żadnej ochrony kupującego. Jest ona przeznaczona do dzielenia rachunku w restauracji z kimś, kogo znasz. Jeśli towar nigdy nie dotrze, będzie uszkodzony lub nigdy nie istniał, nie ma możliwości odzyskania pieniędzy w ramach ochrony kupującego. To nie efekt uboczny oszustwa, to całe oszustwo. Sprzedawca, który prosi o Freunde und Familie, prosi Cię o zrzeczenie się jedynej ochrony, jaką posiadałeś, a powód, który podaje, jest zawsze ten sam – że dzięki temu zaoszczędzisz na opłacie i że przekaże tę oszczędność dalej. Rada Verbraucherzentrale jest dosadna i słuszna: płać tylko za pośrednictwem „Waren & Dienstleistungen”, czyli towarów i usług. Odmawiaj Freunde und Familie za każdym razem, niezależnie od tego jak przyjazny i wiarygodny jest profil, i traktuj samą prośbę jako koniec rozmowy, a nie jako coś, o czym można negocjować.

Drugim jest fałszywy Spediteur, który atakuje Cię, gdy sprzedajesz. Kupujący, zazwyczaj za granicą, jest entuzjastycznie nastawiony, nie targuje się i nie może odebrać osobiście, więc wysyła firmę spedycyjną. Oferuje on z góry pokrycie kosztów transportu, a Ty otrzymujesz wyglądające na oficjalne potwierdzenie, że pieniądze są w drodze, często więcej niż ustalono, z prośbą o przekazanie różnicy firmie spedycyjnej. Nie ma ani firmy spedycyjnej, ani kupującego. Potwierdzenie jest sfałszowane, pieniądze nigdy nie docierają, a to, co przesyłasz, jest Twoją własnością. Każda transakcja, w której proszą Cię o zapłatę w celu otrzymania pieniędzy, jest oszustwem, bez wyjątku. Procedura nadpłat to ta sama sztuczka, tylko z inną przykrywką.

Trzecim sposobem jest fałszywe Nachnahme, czyli płatność przy odbiorze, przedstawiane jako bezpieczny kompromis. Nie jest nim. Nachnahme oznacza, że ​​płacisz kurierowi po dostarczeniu paczki, ale zanim zdążysz ją otworzyć, więc płacisz za zapieczętowane pudełko, a nie za jego zawartość. Oszuści wysyłają cegły i papier. Nachnahme chroni sprzedawcę i nie robi nic dla ciebie.

Czwarty to po prostu fałszywa oferta: pożądany przedmiot, wyceniony wyraźnie poniżej ceny rynkowej, z nowego konta, ze zdjęciami, które pojawiły się gdzie indziej w internecie, a sprzedawca spieszy się i chce wpłacić zaliczkę, żeby go zatrzymać. Poszukaj zdjęcia. Sprawdź wiek konta. Nikt nie sprzedaje dobrego przedmiotu tanio nieznajomemu w pośpiechu.

Mimo to platforma oferuje bezpieczne płatności „Sicher bezahlen” i warto zrozumieć, dlaczego istnieją, zamiast traktować je jako opłatę. Płatności realizowane są za pośrednictwem Adyen, instytucji płatniczej licencjonowanej przez holenderski bank centralny, która przechowuje Twoje pieniądze w depozycie. Sprzedawca nie otrzymuje zapłaty, gdy płacisz. Otrzymuje ją, gdy potwierdzisz, że otrzymałeś przedmiot i jest on zgodny z opisem, gdy Kleinanzeigen rozstrzygnie spór, lub automatycznie po czternastu dniach, jeśli zapomnisz potwierdzić. Jest to bezpłatne dla sprzedawcy, a kupujący płaci opłatę, dlatego sprzedawcy, którzy chcą Cię oszukać, wymyślą powody, aby tego uniknąć. W przypadku wysyłki do kogoś, kogo nie znasz, opłata jest niska i stanowi tanie ubezpieczenie, a odmowa jest rzeczą, której będziesz żałować. W przypadku odbioru osobistego, gdy stoisz w kuchni sprzedawcy, patrząc na sofę, gotówka na miejscu jest w porządku, ponieważ oglądasz towar i płacisz w tym samym momencie.

Jedno ostrzeżenie, aby nie przesadzić z ochroną: „Sicher bezahlen” to usługa platformowa, a nie prawo ustawowe, i chroni Cię przed nieotrzymaniem przedmiotu lub otrzymaniem czegoś innego niż opisano. Nie przekształca to prywatnego sprzedawcy w firmę. Po otrzymaniu faktycznie zakupionego przedmiotu w stanie, w jakim został on opisany, nadal jest to sprzedaż prywatna, bez gwarancji i gwarancji.

Sperrmüll i dlaczego krawężnik nie jest darmowy

Sperrmüll to odpady wielkogabarytowe: meble, materace, sprzęt AGD, które gospodarstwo domowe wystawia na chodnik do odbioru. Wygląda to na wolną amerykankę, a anglojęzyczne porady dla przyjezdnych rutynowo mówią, że wszystko, co znajduje się na krawężniku, jest dozwolone. To nie jest stan prawny, a szczera odpowiedź brzmi: to raczej niejasne, niż darmowe.

To rozumowanie jest mało romantyczne. Kiedy gospodarstwo domowe zamawia odbiór odpadów w Sperrmüll u gminnego lub prywatnego Entsorgera, własność stosu przechodzi na tę firmę. Gospodarstwo domowe nie porzuca przedmiotów na zawsze, lecz przekazuje je wykonawcy, który otrzymuje zapłatę za ich odbiór i który może mieć interes ekonomiczny w ich zawartości. Zatem stos nie jest „herrenlos”, czyli bezwłasny, a przepis dotyczący porzuconych rzeczy, który legalizuje pojemnik „Zu verschenken”, go nie dotyczy. Co więcej, większość gmin reguluje to bezpośrednio w swoich „Abfallsatzung”, lokalnych przepisach dotyczących odpadów, a wiele z nich zabrania zarówno zabierania, jak i grzebania w stosie, ponieważ przeszukany stos musi zostać ponownie posortowany przed załadunkiem.

W praktyce egzekwowanie przepisów jest łagodne. Gminy zazwyczaj traktują to jako Ordnungswidrigkeit, wykroczenie podlegające opłacie za bußgeld, a nie karę kryminalną, a osoba, która zabiera krzesło do własnego mieszkania, przy pierwszym wykroczeniu, zazwyczaj otrzymuje wyrok zamiast grzywny. Skarga na Diebstahl jest możliwa w zależności od tego, co zostało zabrane i przez kogo, a osoby przyjeżdżające busem w celu rozbiórki stosów systematycznie ściągają na siebie prawdziwe kłopoty. Przepisy są ustalane w lokalnych Satzungen, więc różnią się one w zależności od miasta i nie ma ogólnokrajowej odpowiedzi, która mogłaby to wyjaśnić.

Co to dla ciebie oznacza: to nie jest przestępstwo stulecia, ale też nie jest to twoje prawo i nie powinna cię dziwić prośba o odłożenie go. Jeśli chcesz wersję bez ryzyka, pudełko „Zu verschenken” jest właśnie dla ciebie, podobnie jak Verschenkeboxen i półki z upominkami, które oficjalnie prowadzą wiele dzielnic i niektóre Wertstoffhöfe. Nasz rozdział na ten temat zasady utylizacji i recyklingu odpadów opisuje w jaki sposób kolekcja Sperrmüll jest faktycznie rezerwowana i co powinno się w niej znaleźć.

Sprzedawanie własnych rzeczy

W końcu znajdziesz się po drugiej stronie stołu, a dwa pytania, które ludzie zadają, to czy muszą zarejestrować firmę i czy zalegają z podatkami. W przypadku zwykłego czyszczenia odpowiedzi brzmią „nie” i „nie”, ale obie odpowiedzi zasługują na uzasadnienie.

Nie potrzebujesz Gewerbeanmeldung, czyli rejestracji działalności gospodarczej, aby okazjonalnie sprzedawać własne używane rzeczy. Opróżnianie piwnicy z książek, ubrań i mebli jest sprawą prywatną, a na prywatnym targu Trödelmarkt straganiarze nie potrzebują ani Gewerbeanmeldung, ani Reisegewerbekarte, czyli licencji na handel obwoźny. To organizator targu musi zgłosić go do Bürger- und Ordnungsamt, a nie Ty. Odpowiedź zmienia opisany wcześniej schemat: regularna sprzedaż, oferowanie nowych towarów lub skupowanie rzeczy specjalnie w celu ich odsprzedaży. Zwróć uwagę na jedną pułapkę wskazaną w wytycznych IHK, ponieważ wpada ona w ręce kolekcjonerów: stopniowa wyprzedaż pojedynczej, dużej prywatnej kolekcji przez długi czas nadal może być uznana za komercyjną, właśnie dlatego, że jest trwała.

Rezerwacja stoiska jest banalnie prosta. Targowiska wymagają wcześniejszej rejestracji online lub telefonicznie (Anmeldung), a także pobierają opłatę Standgebühr, zazwyczaj za metr bieżący stolika, a często wyższą, jeśli chcesz zaparkować samochód za boiskiem. Popularne targowiska szybko się wyprzedają. Przychodzisz ze swoim stolikiem i wydajesz o wiele więcej drobnych, niż myślisz, że potrzebujesz, ponieważ pierwszy klient wręczy ci pięćdziesiątkę za książeczkę za dwa euro.

Pytanie o podatek ma powszechnie błędną odpowiedź. Sprzedaż prywatna podlega przepisom § 23 EStG, „Private Veräußerungsgeschäfte”, które opodatkowują zysk ze sprzedaży czegoś w ciągu roku od zakupu, czyli Spekulationsfrist. Istnieje jednak zdanie, którego ludzie nie dostrzegają, § 23(1) Satz 1 Nr. 2 Satz 2, które całkowicie wyłącza z zakresu stosowania przepisu „Gegenstände des täglichen Gebrauchs”, czyli przedmioty codziennego użytku. Stara sofa, rower, wyrośnięte z dzieci płaszcze i używany telefon to przedmioty codziennego użytku, więc całkowicie wypadają poza zakres § 23, niezależnie od czasu i wartości. Z tego samego powodu nie można odliczyć straty, sprzedając używany samochód za mniej niż zapłacono, co było pierwotnym powodem wprowadzenia tego wyłączenia. Paragraf 23 dotyczy w rzeczywistości dóbr, które nie są dobrami codziennego użytku i których wartość może wzrosnąć: złota, biżuterii, dzieł sztuki, antyków, przedmiotów kolekcjonerskich.

Dla tych pozycji liczby przedstawiają się następująco: roczny okres posiadania oraz Freigrenze w wysokości 1.000 euro rocznie. Starsze przewodniki podają 600 euro. Ta kwota jest nieaktualna. Freigrenze nie oznacza ulgi podatkowej. Jeśli całkowity zysk ze sprzedaży prywatnej w danym roku wyniesie mniej niż 1.000 euro, jest on zwolniony z podatku, ale jeśli przekroczy 1.000 euro, cały zysk podlega opodatkowaniu, a nie tylko część powyżej. Freibetrag chroni pierwszy przedział; Freigrenze to opcja „wszystko albo nic”.

Kolejna rzecz, która niepotrzebnie niepokoi ludzi. Od czasu wejścia w życie ustawy o transparentności platform (Plattformen-Steuertransparenzgesetz) w 2023 roku, platformy zgłaszają sprzedawcę do Federalnego Urzędu Skarbowego (Bundeszentralamt für Steuern) po przekroczeniu 30 transakcji lub 2.000 euro w roku kalendarzowym. Zgłoszenie nie oznacza opodatkowania. Jest to próg ujawnienia i nie ma żadnego związku z tym, czy cokolwiek jesteś winien: jeśli sprzedałeś artykuły gospodarstwa domowego, nie jesteś winien nic przy 30 transakcjach i nic przy 300, a raport po prostu pokazuje urzędowi skarbowemu zestaw transakcji, które nie podlegają opodatkowaniu. Nie pozwól, aby ta liczba przestraszyła Cię i skłoniła do traktowania legalnej wyprzedaży jako problemu. Podobnie, nie traktuj raportu jako pozwolenia, ponieważ powyższe kryteria reklasyfikacji działają niezależnie od niego. Jeśli sprzedajesz z rzeczywistym wolumenem i nastawiony na zysk, zasięgnij porady u Steuerberatera, a nie od progu.

Jak właściwie robić zakupy na pchlim targu

Kwestia praktyczna staje się łatwiejsza, gdy jasna jest kwestia prawna, a większość z niej wynika z jednego faktu: skoro nie ma możliwości odwołania, wszystko musi się wydarzyć przed zapłatą.

Zabierz ze sobą gotówkę, w drobnych banknotach i monetach. Prywatni sprzedawcy nie przyjmują kart, a ci, którzy twierdzą, że przyjmują, to handlarze. Noszenie przy sobie pięcio- i dziesiątkowych banknotów ułatwia również ciche targowanie się, ponieważ „mam przy sobie dwanaście euro” jest bardziej przekonującą postawą, gdy możesz je okazać.

Czas to kwestia kompromisu, a nie sekret. Przyjdź wcześniej, a dostaniesz wybór spośród całego asortymentu, obok dealerów, którzy pojawili się jeszcze wcześniej. Przyjdź w ostatniej godzinie, a skorzystasz ze zniżek, ponieważ sprzedawca, patrząc na stół z niesprzedanymi rzeczami i samochód do przeładowania, szczerze wolałby dać ci lampę za trzy euro, niż zanieść ją do domu. Rzadka rzecz, przyjdź wcześnie. Nieporęczna rzecz, przyjdź późno.

Targowanie się, Feilschen, jest oczekiwane na prywatnych straganach i powinieneś to robić, ale niemiecka wersja jest cichsza i mniej teatralna niż w wielu krajach. Zapytaj „Was ist Ihr letzter Preis?”, jaka jest twoja najlepsza cena, albo po prostu podaj kwotę nieco niższą od ceny wywoławczej i przestań mówić. Jedna, uprzejmie złożona kontrpropozycja jest normalna. Zmuszanie emeryta do zapłaty za danie za dwa euro nie jest normalne, a sprzedawca, który czuje się ośmieszony, po prostu odmówi sprzedaży. Kupowanie kilku rzeczy z jednego straganu to naturalny moment, aby poprosić o zaokrągloną cenę za całość i zazwyczaj się to udaje. Lokale z cenami stałymi, sklepy charytatywne i Sozialkaufhäuser nie są miejscami targowania się; prośba o to jest raczej drobnym błędem towarzyskim niż negocjacją.

Sprawdź elektrykę na miejscu, ponieważ „no Gewährleistung” to nie abstrakcja. Wiele marketów ma gdzieś gniazdko, a sprzedawcy są przyzwyczajeni do tego, że ktoś pyta. Podłącz go. Jeśli nie możesz go sprawdzić, wyceń go tak, jakby był zepsuty i ciesz się, jeśli tak nie jest. Sprawdzaj rowery jeżdżąc na nich, a nie patrząc na nie, i pamiętaj, że podejrzanie tani rower ze świeżym lakierem może być kradziony. W takim przypadku nic nie kupiłeś, ponieważ nie możesz uzyskać dobrego tytułu własności do skradzionego towaru, niezależnie od tego, jak uczciwie zapłaciłeś. Poproś o oryginalny paragon lub numer ramy w przypadku rzeczy o wartości powyżej znikomej.

W przypadku ubrań staraj się nie zwracać uwagi na rozmiar na metce. Rozmiarówka niemiecka i europejska różni się od brytyjskiej i amerykańskiej, rozmiarówka vintage różni się od współczesnej w tym samym kraju, a ubrania używane często były przerabiane lub się kurczyły. Zmierz to, co posiadasz i noś ze sobą miarkę krawiecką lub trzymaj ubranie przy sobie. W tym rozdziale nie ma przymierzalni na targu ani możliwości zwrotu.

Jeśli chodzi o słynne targi, warto poświęcić im poranek: Mauerpark i Arena w Berlinie, Flohschanze w Hamburgu oraz te duże w Kolonii, Monachium i Zagłębiu Ruhry. Ale uczciwa rada jest taka, że ​​słynne targi to te, które są dostępne dla turystów, a lepsze zakupy można zrobić na zwykłym osiedlowym Trödelmarkt, targowiskach szkolnych i kościelnych oraz na Hofflohmärkte, gdzie w jeden weekend cała ulica otwiera swoje podwórka. Wyszukaj nazwę swojego miasta, wpisując „Flohmarkt Termine”, aby wyświetlić aktualny kalendarz, zamiast polegać na jakiejkolwiek liście, w tym tej.

Co zrobic nastepnie

Zacznij od rozstrzygnięcia jedynego ważnego pytania, zanim kupisz coś drogiego: czy ta osoba jest osobą prywatną, czy firmą? Jeśli jest osobą prywatną, załóż, że zakup jest ostateczny, sprawdź towar odpowiednio i zapłać gotówką za przedmiot, który posiadasz. Jeśli jest to firma, przysługują Ci takie same prawa, jak w każdym sklepie, a sprzedawca towarów używanych może skrócić okres reklamacji do jednego roku zgodnie z § 476(2), ale tylko po uprzednim powiadomieniu i wyraźnej, odrębnej umowie, i nigdy nie może go usunąć.

W internecie ustal jedną zasadę i nigdy jej nie łam: nigdy nie korzystaj z PayPal Freunde und Familie, nigdy, z jakiegokolwiek powodu, bez względu na to, jaki zostanie Ci podany. Używaj opcji „Sicher bezahlen” w przypadku przesyłek i gotówki osobiście w przypadku odbioru osobistego. Jeśli zostaniesz poproszony o wysłanie pieniędzy w celu ich otrzymania, jesteś oszukiwany i powinieneś przestać.

Jeśli sprzedajesz, zwykła wyprzedaż nie wymaga rejestracji Gewerbeanmeldung i nie generuje podatku, ponieważ codzienne artykuły gospodarstwa domowego są całkowicie wyłączone z § 23 EStG. Zwróć uwagę na schemat, a nie na liczbę: kupowanie rzeczy specjalnie w celu ich odsprzedaży zmienia prywatnego sprzedawcę w handlarza, z rejestracją Gewerbeanmeldung, impressum i gwarancją Gewährleistung, które się z tym wiążą, a żadna liczba sprzedaży nie jest bezpieczną przystanią w żadnym kierunku.

Aby zapoznać się z ramami prawnymi, na których opiera się to wszystko, przeczytaj przepisy dotyczące ochrony konsumentów, co wyjaśnia, dlaczego definicje Verbraucher i Unternehmer spełniają swoją funkcję, i gwarancje i zwroty produktów Jak właściwie wygląda roszczenie o zwrot kosztów, gdy je posiadasz. Jeśli powodem zakupu używanej rzeczy jest ochrona środowiska, a nie finanse, zapoznaj się z naszym rozdziałem na temat ekologiczne opcje zakupów podejmuje argument dotyczący ponownego wykorzystania i Kreislaufwirtschaft, który w tym rozdziale celowo pominięto na rzecz praktycznego polowania.

Ten rozdział zawiera ogólne informacje o tym, jak działa kupno i sprzedaż z drugiej ręki w Niemczech, a nie porady prawne ani podatkowe. Linia prywatna kontra komercyjna jest ustalana na podstawie faktów dotyczących konkretnego przypadku. Przepisy Sperrmüll obowiązują w gminach i różnią się w zależności od miasta. Wszelkie sprawy związane z prawdziwymi pieniędzmi, ryzykiem reklasyfikacji lub sporem warto kierować do Rechtsanwalt, Steuerberater lub lokalnego Verbraucherzentrale, które doradzają konsumentom bezpośrednio i są najlepszym źródłem informacji w kraju na temat oszustw związanych ze sprzedażą prywatną.