Możliwości uprawiania sportów zimowych

Ten rozdział jest praktycznym przewodnikiem po robi Sporty zimowe, gdy mieszkasz w Niemczech – zakładanie nart lub snowboardu, zjeżdżanie na nartach po trasie biegowej, wciąganie sanek pod górę czy sznurowanie łyżew. To ma być uczciwe, a nie jak w broszurze turystycznej. Niemcy rzeczywiście mają prawdziwe sporty zimowe i wiele z nich jest dostępnych dla mieszkańca o przeciętnym budżecie, ale kraj ten nie jest Alpami z pocztówki, a wiedza o tym, gdzie błyszczą, a gdzie zawodzą, pozwoli Ci zaoszczędzić pieniądze i uniknąć zmarnowanego weekendu. Jeśli bardziej interesuje Cię oglądanie profesjonalistów – biathlonu, skoków narciarskich, transmisji noworocznych skoków narciarskich – to temat dla widzów poruszony w naszym rozdziale. popularne sporty w NiemczechTutaj cała uwaga skupiona jest na Tobie, na śniegu.

Szczera prawda o narciarstwie w Niemczech

Przede wszystkim należy zrozumieć, że Niemcy to skromny kraj narciarski. Mają prawdziwie alpejski teren, ale tylko wzdłuż wąskiego pasma na dalekim południu – Alp Bawarskich (Bayerische Alpen), które tworzą granicę z Austrią. Cała reszta to Mittelgebirge, niskie i średnie góry w głębi lądu, gdzie szczyty sięgają znacznie poniżej miejsc, gdzie kiedyś leżał niezawodny śnieg. W porównaniu z Austrią, Szwajcarią, Włochami czy Francją, niemieckie ośrodki narciarskie są mniejsze, niższe i mniej liczne, z krótszymi trasami i mniejszą wysokością, gdzie śnieg może się utrzymać. Najwyższy szczyt Niemiec, Zugspitze, osiąga 2.962 m n.p.m.; średniej wielkości austriacki ośrodek narciarski godzinę dalej na południe często zaczyna się tam, gdzie kończy się Zugspitze. Taka jest po prostu geografia i warto to zaakceptować, zanim zaplanujesz zimę.

Drugą kwestią jest niezawodność śniegu, a w tym zakresie wiadomości są coraz gorsze. Ocieplenie zimy uderza najpierw i najmocniej w ośrodki położone niżej, a większość niemieckich ośrodków jest właśnie na niższych wysokościach. Wzgórza Mittelgebirge w Sauerlandzie, Harzu i Schwarzwaldzie coraz częściej przechodzą przez całe zimowe odcinki z gołymi, brązowymi stokami, w dużej mierze uzależnionymi od sztucznego naśnieżania, aby w ogóle je otworzyć, a nawet to zawodzi, gdy noce są zbyt ciepłe, aby odśnieżać. Wyższe partie Bawarii i lodowiec Zugspitze są znacznie bardziej niezawodne, ale trend dla całego kraju wskazuje na jedną stronę. Jeśli przeczytasz, że pobliskie wzgórze jest „otwarte”, sprawdź aktualne prognozy opadów śniegu i obraz z kamery internetowej przed jazdą, ponieważ „otwarte” może oznaczać pojedynczą, maszynowo utworzoną białą wstęgę przez błoto.

Szczery wniosek, do którego dochodzi większość zapalonych narciarzy w Niemczech, jest taki: na prawdziwy weekend na nartach alpejskich jadą do Austrii. Jest bliżej, niż mogłoby się wydawać. Z Monachium można dotrzeć do ośrodków narciarskich w Tyrolu lub Salzburgu w około dwie godziny, a Alpy Austriackie, Włoskie i Szwajcarskie leżą tuż za progiem Niemiec. To nie znaczy, że niemieckie narciarstwo jest bez sensu – lokalny stok jest idealny na popołudnie, do nauki, dla dzieci i do biegów narciarskich, co jest zupełnie inną, lepszą historią. Bądź jednak realistą, jeśli chodzi o to, do czego służy niemiecki ośrodek. Planując wyjazd za granicę, zapoznaj się z naszymi rozdziałami poświęconymi porady dotyczące podróży krajowych i Bilet Niemcy, co ułatwia dotarcie w góry.

Niemieckie ośrodki narciarskie w Alpach

Sercem niemieckiego narciarstwa zjazdowego jest Garmisch-Partenkirchen, bawarski kurort u podnóża Zugspitze. W rzeczywistości istnieją tu dwa połączone obszary. Obszar Garmisch-Classic słynie z trasy Kandahar, trasy Pucharu Świata otwartej po raz pierwszy w 1936 roku i jednej z najbardziej stromych i wymagających na torze wyścigowym – Puchar Świata mężczyzn i kobiet zatrzymuje się tu przez większość zimy, a to poważne zbocze, a nie stok dla początkujących. Powyżej, do którego można dojechać kolejką zębatą i kolejką linową, znajduje się lodowiec Zugspitze, najwyższy teren narciarski w Niemczech i jedyny w tym kraju lodowcowy, z trasami o wysokości od około 2.000 do 2.700 metrów. Ze względu na tę wysokość Zugspitze jest najbardziej pewnym śniegowo terenem narciarskim w kraju i zazwyczaj zamykanym jako ostatni wiosną, co właśnie dlatego jest tak ważny w cieplejszym klimacie.

Drugim ważnym ośrodkiem Bawarii jest Oberstdorf, położony na południowym krańcu Allgäu. Nad miastem znajdują się dwa tereny narciarskie: Nebelhorn, najwyższy w Allgäu (2.224 m n.p.m.) i najdłuższy w Niemczech zjazd o długości około 7,5 km, oraz Fellhorn-Kanzelwand, większy, dobrze utrzymany teren, który rozciąga się wzdłuż granicy z austriacką doliną Kleinwalsertal. Oberstdorf to również miasto skoków narciarskich: tutejsza Schattenbergschanze jest gospodarzem zawodów otwierających Vierschanzentournee (Turniej Czterech Skoczni), serię zawodów w skokach narciarskich rozgrywanych w Niemczech i Austrii co roku w okolicach Nowego Roku. Można tu jeździć na nartach i podczas jednej wyprawy stanąć u stóp światowej klasy skoczni. Dalej na wschód, niedaleko granicy z Austrią, nad jeziorem Königssee, Berchtesgaden oferuje kilka mniejszych miejscowości, z których najbardziej znana to Jenner powyżej jeziora – malownicza i przyjemna, choć niepozorna.

Poza tym, Alpy Bawarskie usiane są małymi, głównie rodzinnymi kurortami – Brauneck nad Lenggries, Spitzingsee i Sudelfeld na południe od Monachium, mniejszymi sąsiadami Garmisch-Partenkirchen – które idealnie nadają się na jednodniowy wypad za miasto, ale nie należy ich mylić z tygodniowym urlopem narciarskim. Są one blisko, tanie jak na alpejskie standardy i łatwo dostępne, a przy dobrych warunkach śniegowych stanowią prawdziwą przyjemność. Wystarczy, że nastawisz się na „dobry dzień na stoku” zamiast na „alpejską wyprawę”, a rzadko będziesz rozczarowany.

Nizinne zbocza: Mittelgebirge

Większość Niemców nie mieszka w pobliżu Alp, a dla nich stoki do uprawiania sportów zimowych znajdują się w Mittelgebirge, pasie niskich gór biegnącym przez środek kraju. Największym ośrodkiem zjazdowym na północ od Alp jest Skiliftkarussell Winterberg w regionie Sauerland w Nadrenii Północnej-Westfalii, z około 27 kilometrami tras narciarskich, możliwością jazdy nocnej kilka wieczorów w tygodniu i najbardziej stromym stokiem na północ od Alp. Jest to ulubione miejsce dla ogromnej populacji miast nad Renem i Zagłębiem Ruhry, dlatego w weekendy z dobrą pogodą może być zatłoczony, a jego uruchomienie jest w dużej mierze uzależnione od sztucznego naśnieżania. Dla milionów ludzi jest to jednak zdecydowanie najbliższy prawdziwy stok, idealny do nauki jazdy lub krótkiego wypadu.

Dalej na północ, w górach Harz, rozciągających się nad Dolną Saksonią i Saksonią-Anhalt, głównym obszarem jest Wurmberg powyżej kurortu Braunlage. Z wysokością 971 metrów jest to najwyższy szczyt w Harzu i największy teren narciarski w północnych Niemczech, a jego najdłuższa trasa – opadająca około 405 metrów na odcinku 4,3 kilometra do Braunlage – jest najdłuższą trasą zjazdową w Niemczech na północ od Alp. Na południowym zachodzie, wokół Feldbergu, który z wysokością 1.493 metrów jest najwyższym szczytem Niemiec poza Alpami i najbardziej pewnym pod względem śniegu spośród niskich gór, z połączoną siecią wyciągów wokół Seebuck i Grafenmatt, jest niezawodnie otwarty od końca listopada do początku kwietnia w normalnych latach, co czyni go najlepszym wyborem dla narciarstwa zjazdowego w zachodniej części kraju.

Na wschodzie, Rudawy (Erzgebirge), wzdłuż granicy z Czechami, mają swój własny zjazd w Oberwiesenthal na Fichtelbergu, najwyższym szczycie Saksonii i najwyżej położonym mieście w Niemczech. Teren zjazdowy jest niewielki, ale godny szacunku i łączy się przez granicę z większym czeskim kurortem Klínovec. Ale prawdziwą siłą Rudaw nie są wcale zjazdy – to trasy biegowe, w których Niemcy naprawdę konkurują z każdym i które zasługują na swój własny odcinek.

Biegi narciarskie: gdzie Niemcy błyszczą

Jeśli istnieje jeden sport zimowy, w którym Niemcy są naprawdę pierwszorzędne i w którym bycie mieszkańcem naprawdę się opłaca, to jest to narciarstwo biegowe, znane po niemiecku jako Langlauf. Zamiast wyciągu wjeżdżającego na stromą górę, poruszasz się po przygotowanych trasach zwanych Loipen (w liczbie pojedynczej Loipe), wijących się przez las i łagodne wzgórza. Ponieważ nie wymaga dużego przewyższenia, Langlauf doskonale sprawdza się w niskim, pagórkowatym terenie, którego Niemcy mają pod dostatkiem, a sieć tras biegowych Loipe jest rozległa, dobrze oznakowana i pieczołowicie utrzymywana.

Klasycznymi regionami Langlauf są Erzgebirge wokół Oberwiesenthal i Fichtelberg, z dziesiątkami kilometrów wysoko położonych, pewnych pod względem śniegu tras; Las Bawarski (der Bayerische Wald) wzdłuż granicy z Czechami; Schwarzwald z setkami kilometrów Loipen; oraz Rhön, wyżyna na granicy Bawarii, Hesji i Turyngii. Pobliski Oberhof, w Lesie Turyńskim, jest narodowym niemieckim ośrodkiem treningowym biegów narciarskich i biathlonu, a jego trasy są otwarte dla publiczności. Ponieważ Langlauf leży na płaskim, zacienionym terenie leśnym, często utrzymuje się tam śnieg, gdy pobliskie trasy zjazdowe mają trudności, a rzadsza pokrywa śnieżna wystarcza – więc w zimie, gdy jest wilgotno, biegi narciarskie są często dyscypliną, która rzeczywiście jest możliwa.

Istnieją dwie techniki i warto poznać różnicę przed wypożyczeniem sprzętu. Styl klasyczny (klassisch) utrzymuje narty równolegle w dwóch wstępnie wyciętych rowkach i jest naturalnym sposobem na rozpoczęcie jazdy – przypomina ślizg, a większość początkujących opanowuje podstawy w jedno popołudnie. Styl łyżwowy (Skating), uprawiany na gładkim, przygotowanym torze, z ruchem łyżwiarskim, jest szybszy i bardziej sportowy, ale trudniejszy do opanowania. Oba są znacznie tańsze niż zjazd: nie ma drogich karnetów, wiele tras Loipen jest darmowych lub wymaga jedynie niewielkiej dziennej lub sezonowej opłaty Loipengebühr (opłaty za trasę), która jest przeznaczana na ratrakowanie, sprzęt jest lekki i niedrogi w wypożyczeniu, a start jest możliwy praktycznie z parkingu. Dla mieszkańców, którzy chcą regularnie ćwiczyć zimą bez kosztów i tłumów typowych dla alpejskich dni, Langlauf jest często mądrzejszym wyborem.

Jazda na sankach, łyżwach i inne zimowe aktywności

Jazda na nartach to tylko część niemieckiej zimy. Rodeln – czyli sanki lub tobogan – to nieodłączny element rodzinnej rozrywki, a większość ośrodków narciarskich i wiele popularnych stoków ma oznakowany Rodelbahn (tor saneczkowy), gdzie można wypożyczyć drewniane sanki (Schlitten lub Rodel) lub przywieźć własne. Niektóre bawarskie trasy to długie, przygotowane zjazdy, na które trzeba się wspiąć lub dojechać wyciągiem; inne to po prostu lokalny stok, z którego dzieci i dorośli zjeżdżają całe popołudnie. To tanie, nie wymaga umiejętności i to właśnie tam wielu nowicjuszy przeżywa swój pierwszy szczęśliwy dzień na śniegu. Traktuj jednak oznakowane trasy z szacunkiem – szybki tor saneczkowy może spowodować poważne kontuzje, a do sterowania i hamowania używa się stóp.

Jazda na łyżwach (Schlittschuhlaufen) występuje w dwóch formach. Istnieje niezawodne kryte lub kryte sztuczne lodowisko, Eisstadion lub Eisbahn, dostępne w większości miast średniej wielkości i czynne przez całą zimę, niezależnie od pogody, gdzie można tanio jeździć na łyżwach i wypożyczyć łyżwy przy wejściu. Jest też romantyczna, ale warunkowa wersja: jazda na łyżwach po zamarzniętym, naturalnym jeziorze, Natureisbahn. Zależy to od długiego, silnego mrozu, który jest obecnie rzadkością w większości Niemiec, i niesie ze sobą realne ryzyko utonięcia. Nigdy nie zakładaj, że zamarznięte jezioro jest bezpieczne. Władze lokalne wydają oficjalne Eisfreigabe (pozwolenie na zwolnienie lodu) tylko wtedy, gdy lód został zmierzony i uznany za wystarczająco gruby; jeśli nie ma Eisfreigabe, trzymaj się z daleka. Pokrewną i typowo bawarską rozrywką jest Eisstockschießen, gra przypominająca curling, w której gracze ślizgają ciężkie drewniane lub plastikowe „drążki” do celu po lodzie – kluby i ogródki piwne organizują ją towarzysko przez całą zimę i łatwo jest jej spróbować początkującym.

Poza klasykami, w ostatnich latach nastąpił rozkwit dwóch spokojniejszych aktywności. Schneeschuhwandern (wędrówki na rakietach śnieżnych) pozwalają na chodzenie po głębokim śniegu na szerokich butach przypiętych do zwykłych butów – nie wymagają techniki, a jedynie kondycji, i otwierają cichy zimowy las, który w przeciwnym razie byłby nie do przejścia. Skitouren (narciarstwo skiturowe), czyli wchodzenie pod górę na nartach z przyczepnymi fokami, a następnie zjazd z powrotem poza trasami, zyskał ogromną popularność, ale prowadzi w teren niezabezpieczony. Oznacza to zagrożenie lawinowe i nie jest to coś do improwizacji: naucz się podstaw, zabierz ze sobą detektor, łopatę i sondę, sprawdź raport lawinowy i najlepiej najpierw wybierz się z przewodnikiem lub klubem. Ta sama ostrożność dotyczy wszelkich wędrówek poza trasami lub zimowych wędrówek górskich; nasz rozdział poświęcony przygody na świeżym powietrzu i piesze wędrówki W książce omówiono szczegółowo bezpieczeństwo w górach i na łonie natury. Zwykłe zimowe wędrówki po wykarczowanych szlakach w dolinach wymagają natomiast jedynie ciepłych warstw odzieży i dobrych butów.

Strona praktyczna: koszty, sprzęt, lekcje i dojazd

Najpierw pieniądze. Jednodniowy karnet narciarski (Skipass lub Tageskarte) w niemieckim kurorcie alpejskim kosztuje zazwyczaj od 40 do 60 euro dla osoby dorosłej, przy czym większe obszary bawarskie znajdują się na szczycie pasma, a mniejsze wzgórza Mittelgebirge znacznie poniżej; dzieci i młodzież płacą znacznie mniej. Ceny zmieniają się co sezon, więc sprawdź stronę internetową ośrodka, zamiast ufać starym kwotom. Biegi narciarskie są znacznie tańsze, często tylko za niewielką opłatą za szlak lub bez opłaty. Jeśli wybierasz się tylko kilka razy, rozsądnym wyborem jest wypożyczenie: Skiverleih (wypożyczalnia sprzętu narciarskiego) w każdym kurorcie lub w jego pobliżu zapewni Ci narty lub deskę, buty i kijki za umiarkowaną stawkę dzienną, a wypożyczenie pozwoli Ci zaoszczędzić na przechowywaniu i transporcie nieporęcznego sprzętu, którego używasz dwa razy w roku. Kup własny dopiero wtedy, gdy wiesz, że będziesz regularnie jeździć na nartach, a nawet wtedy łatwo znajdziesz dobry sprzęt używany.

Jeśli nigdy nie jeździłeś na nartach, nie ucz się sam w górach. Każdy ośrodek ma Skischule (szkołę narciarską) oferującą lekcje dla dorosłych i dzieci, w grupach lub indywidualnie, a prawidłowa nauka w kilku zorganizowanych sesjach jest o wiele bezpieczniejsza, szybsza i mniej przerażająca niż szaleńcze zjazdy ze stoku. Dorośli uczą się doskonale; nie jesteś za stary. Tańszą i typowo niemiecką drogą do tego sportu jest Skiverein, klub narciarski – kluby organizują tanie wycieczki grupowe, czasami z transportem i instruktażem w cenie, i są jednym z najlepszych sposobów dla nowicjusza, aby w przystępnej cenie zacząć jeździć na nartach i poznawać nowych ludzi. Nasz rozdział poświęcony dołączanie do klubów sportowych wyjaśnia jak działa system Verein i jak do niego przystąpić.

Dotarcie na stoki bez samochodu jest łatwiejsze niż w wielu krajach. Do bawarskich miejscowości alpejskich – Garmisch-Partenkirchen, Oberstdorfu i mniejszych kurortów na monachijskich liniach podmiejskich – można dotrzeć pociągiem regionalnym, a wiele ośrodków narciarskich oferuje skibusy kursujące między stacjami a wyciągami. Ogólnonarodowy bilet Deutschlandticket obejmuje pociągi regionalne i lokalne autobusy, dzięki czemu można nim dojechać z bawarskiego miasta w góry w cenie miesięcznego karnetu; zobacz nasze Bilet Niemcy Rozdział o tym, jak to działa i gdzie jest ważne. Jedna uwaga kulturowa, którą warto znać, jeśli masz dzieci w wieku szkolnym: tygodniowy wyjazd na narty do Skifreizeit lub Schullandheim, czyli narty z klasą, to rytuał przejścia dla niemieckich uczniów i często jest to miejsce, w którym dziecko uczy się jeździć na nartach tanio i dobrze – nasz rozdział o Niemieckie życie rodzinne i rodzicielstwo przedstawia więcej szczegółów na temat tego, jak działają wycieczki szkolne.

Na koniec, szanuj pogodę i góry. Warunki w górach zmieniają się błyskawicznie, zimno i wysokość są realne, a ryzyko lawin istnieje wszędzie tam, gdzie poza zabezpieczonymi trasami leży stromy śnieg. Sprawdź prognozę pogody i lokalne komunikaty lawinowe, pozostań na oznakowanych i otwartych trasach, chyba że jesteś odpowiednio wyposażony i przeszkolony, opowiedz komuś o swoich planach i pamiętaj o naładowaniu telefonu. Żadne z tych stwierdzeń nie jest poradą prawną ani poradą dotyczącą bezpieczeństwa podczas konkretnej wycieczki – to zdrowy rozsądek sprawia, że ​​dobry dzień nie zamienia się w zły.

Od czego zacząć tę zimę

Jeśli dopiero zaczynasz przygodę ze sportami zimowymi w Niemczech, zacznij od małych, lokalnych atrakcji. Zarezerwuj półdniową lub kilkudniową lekcję w szkole narciarskiej przy najbliższym stoku, wypożycz sprzęt zamiast kupować i sprawdź, czy Ci się spodoba, zanim wydasz prawdziwe pieniądze. Jeśli narciarstwo zjazdowe wydaje Ci się onieśmielające lub drogie, spróbuj biegów narciarskich – są tańsze, mniej obciążają kolana, łatwiej do nich dotrzeć i są dyscypliną, w której Niemcy naprawdę się wyróżniają. Mroźne popołudnie w Rodeln z wypożyczonymi sankami lub wieczorna jazda na łyżwach w miasteczku Eisstadion kosztują prawie nic i są dobrym sposobem na sprawdzenie swoich sił.

I miej na uwadze uczciwy obraz sytuacji. Niemieckie ośrodki narciarskie są idealne do nauki, na jednodniową wycieczkę i dla rodziny, a sieci Mittelgebirge i Loipen nagradzają mieszkańca, który je odkrywa. Ale jeśli chodzi o cały weekend na nartach alpejskich w dużych, śnieżnych górach, prawda jest taka, że ​​kilka godzin jazdy na południe do Austrii często zapewni Ci o wiele więcej możliwości jazdy na nartach w stosunku do czasu i pieniędzy niż lokalny stok. Korzystaj z niemieckich stoków, aby korzystać z nich, a resztę przejedź przez granicę, aby korzystać z innych atrakcji i sprawdzaj raporty o śniegu przed każdym wyjazdem – bo w cieplejszą zimę, najprzydatniejszym nawykiem jest obejrzenie stoku przed wyjazdem.